ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ, ΝΕΦΕΛΕΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ:

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: αεροβατώ και περιφρονώ τον ήλιον.

ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ: έπειτ’ από ταρρού τους θεούς υπερφρονείς άλλ’ ουκ από της γης, είπερ;

- ου γαρ αν ποτέ εξηύρον ορθώς τα μετέωρα πράγματα, ει μή κρεμάσας το νόημα και την φροντίδα λεπτήν καταμείξας εις τον όμοιον αέρα, ει δ’ ών χαμαί τάνω κάτωθεν σκόπουν,

ουν άν ποθ’ ηυρον, ου γαρ αλλ’ η γη βία έλκει προς αυτήν την ικμάδα της φροντίδος. πάσχει δε ταυτό τούτο και τα κάρδαμα.

- τί φής;

η φροντίς έλκει την ίκμάδ’ εις τα κάρδαμα;

Στρεψ: Δινός βασιλεύει τον Δι’ έξεληλακώς.
Φειδ: αιβοί, τί ληρείς; – Ίσθι τουθ’ ούτως έχον.

- τις φησι ταύτα;

- Σωκράτης ο Μήλιος και Χαιρεφών ος οίδε τά ψύλλων ίχνη.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Σωκρ: Αεροβατώ και περιεργάζομαι τον ήλιο.

Στρεψ. Και μέσα απ’ το κοφίνι εξετάζεις τους θεούς

κι όχι από τη γη;

Σωκρ: Γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ τα υπέργεια πράγματα σωστά να βρω, αν δεν κρεμούσα το πνεύμα μου κι αν τη λεπτή μου σκέψη δεν την έσμιγα με τον όμοιο της τον αέρα. αν όντας χαμηλά από κάτω τα ψηλά ερευνούσα, τίποτε δεν θάβρισκα γιατί η γη με δύναμη προς τον εαυτό της τραβά τη δροσιά της σκέψης. Αλλά το ίδιο παθαίνουν και τα κάρδαμα.

Μα τι λες; Ή σκέψη τη δροσιά απ’ τα κάρδαμα τραβάει;

Στρ: Ο Στρόβιλος βασιλεύει, αφού έδιωξε το Δία.

Φειδ: Ανοησίες! Τι φλυαρείς;

Φειδ: Μάθε το πώς αυτό έτσι είναι.

Και ποιος τα λέει αυτά;

Στρ: Ο Σωκράτης απ’ τη Μήλο και ό Χαιρεφώντας πού ξέρει και τις πατημασιές των ψύλλων.

Σχόλιο: Παρωδία του Σωκράτη ως Μήλιου δηλαδή ως άθεου. Συνδέει δηλαδή ο Αριστοφάνης τον Σωκράτη με τον άθεο σοφιστή Διαγόρα τον Μήλιο.