Αριστοτέλους “Μετά τα φυσικά” – 1

September 1, 2007 at 4:14 pm (Uncategorized) ()

Θα αντιγράψω και θα συνεχίσω στο blog την ανατομία της Μεταφυσικής του Αριστοτέλη, που άρχισα στο φόρουμ του filosofia.gr, αφού πρώτα μεταφέρω όσα ανέφερα εκεί:

Β996α15

Επί πλέον πρέπει να εξετασθεί αν οι αριθμοί, τα μήκη, τα σχήματα και τα σημεία είναι ένα είδος ουσίας ή όχι και, σε περίπτωση που είναι ουσίες, αν είναι χωρισμένες από τα αισθητά πράγματα ή ενυπάρχουν σε αυτά;

Ακόμα και σήμερα, μετά τα συντριπτικές σφαλιάρες που έφαγε η μεταφυσική σε όλα τα επίπεδα, τα μαθηματικά θεωρούνται ως απευθείας προερχόμενα από το υπερπέραν. Αιτία είναι επιχειρήματα σαν τα παραπάνω.
Γιατί οι αριθμοί και τα σχήματα πρέπει να εξεταστεί αν είναι είδος ουσίας;
Και γιατί να είναι; Ποιός έβαλε στο μυαλό του Πλάτωνα ότι τα μαθηματικά είναι μεταφυσικές, καθαρές ιδέες;
Μόνο ως παρανόηση των πυθαγόρειων διδαχών μπορεί να σταθεί κάτι τέτοιο.
Το πρώτο ζητούμενο λοιπόν θα ήταν να έχουμε όλα τα γνήσια, πρωτότυπα κείμενα του Πυθαγόρα και της σχολής του, ωστέ να δούμε τι ακριβώς έλεγαν.
Δεύτερο ζητούμενο είναι να δούμε τι ακριβώς κατάλαβε ή μισοκατάλαβε ο Πλάτωνας από τις (χαμένες) διδαχές του Πυθαγόρα.
Υπάρχει κανείς σοβαρός επιστήμονας ή φιλόσοφος που να μην δέχεται ότι οι αριθμοί, τα μήκη, τα σχήματα και τα σημεία είναι αφαιρέσεις της ανθρώπινης γλώσσας και δεν έχουν καμμιά σχέση με την ουσία των όντων. Μαθηματικά και μεταφυσική οντολογία είναι η πρώτη ύλη του ιδεαλισμού. Είναι ψωμί στο βούτηρο κάθε μυστικιστή.

Β996α 20-35

Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, σχετικά με το πρώτο πρόβλημα που αναφέραμε, αν δηλαδή είναι έργο μιας ή περισσότερων επιστημών να μελετήσει όλα τα είδη των αιτίων, πώς θα μπορούσε μια επιστήμη να αναγνωρίσει τις αρχές, αν αυτές δεν είναι ενάντιες μεταξύ τους; Ακόμα, σε πολλά πράγματα δεν υπάρχουν όλες οι αρχές: Στα ακίνητα και αμετάβλητα πώς μπορεί άραγε να υπάρχει αρχή κίνησης και μεταβολής ή η φύση του αγαθού, αφού κάθε τι, που είναι καθ’ εαυτό και από τη φύση του αγαθό, αποτελεί τέλος και κατά συνέπεια αίτιο, με την έννοια ότι για χάρη του γίνονται και είναι τα άλλα πράγματα, και αφού ο σκοπός και το «για ποια αιτία» είναι τέλος και σκοπός μιας πράξης και όλες οι πράξεις προϋποθέτουν κίνηση και μεταβολή; Στα ακίνητα, άρα, δεν μπορεί να υπάρχει η αρχή αυτή ούτε το αγαθό καθ’ εαυτό. Γι’ αυτό και στα μαθηματικά τίποτα δεν αποδεικνύεται με βάση την αιτία αυτή ούτε υπάρχει απόδειξη του είδους «επειδή είναι καλύτερο ή χειρότερο», και μάλιστα ούτε καν αναφέρει κάποιος κάτι σχετικό. Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι σοφιστές, όπως ο Αρίστιππος, κορόιδευαν τα μαθηματικά: Στις άλλες τέχνες, ακόμα και τις χειρωνακτικές, όπως η οικοδομική και η υποδηματοποιία, αναφέρεται πάντοτε ως αιτία το «επειδή είναι καλύτερο ή χειρότερο», οι μαθηματικές τέχνες όμως δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το καλό και το κακό:

Να το πετιέται και το Αγαθόν. Και από που πετιέται; Από τα ακίνητα και τα άμετάβλητα.Υπάρχει τίποτα που να είναι αμετάβλητο; ναι, τα δομικά στοιχεία της ύλοενέργειας. Τι σχέση έχει τώρα η υλοενέργεια με το Αγαθόν μόνο ένας προ-Χριστού προφήτης μπορεί να το πει.
Τι άλλο λέει ο μέγας Αριστοτέλης:
Ποια είναι τα κινούμενα και τα ακίνητα;
Υπάρχει τίποτα στον κόσμο (σύμπαν) που να είναι ακίνητο; Υπάρχει τίποτα που να είναι μεταβλητό όταν ξέρουμε όλοι ότι τα ύστατα υλικά άτομα δομικά στοιχεία-όντα του κόσμου (σύμπαντος) είναι αμετάβλητα και αλλάζουν μορφές μόνο ανάλογα με τα επίπεδα της οργάνωσης τους;
Τι δουλειά έχει η οντολογία με το “καλύτερο” και το “χειρότερο”; μόνο παιδαριώδη επιχειρήματα μπορούν να στηρίξουν κάτι τέτοιο. Προφανώς σε όλα τα επίπεδα ο Αριστοτέλης μπλέκει σε όλα τα επίπεδα την υλομονιστική οντολογία με τις ιδεαλιστικές βούρτσες περί Αγαθού και Θείου.
Να και η μαρμελάδα στο ψωμί του ιδεαλιστή. Ε, εκεί που είναι το Αγαθόν εκεί δεν θα είναι και το Θείον;
Είναι σοβαρή φιλοσοφία αυτή;

Β. 997β 30-35

Εξ άλλου, πρέπει μήπως να πούμε ότι υπάρχουν μόνο αισθητές ουσίες ή πως υπάρχουν και άλλες εκτός από τις αισθητές; Ακόμα, υπάρχει μόνο ένα γένος ή μήπως τυχαίνει να υπάρχουν διάφορα γένη ουσιών, όπως λένε όσοι ισχυρίζονται ότι και τα είδη υπάρχουν και τα ενδιάμεσα, με τα οποία ασχολούνται οι μαθηματικές επιστήμες; Με ποια έννοια τώρα λέμε ότι τα είδη αποτελούν αιτίες και καθ’ εαυτές ουσίες είναι ένα θέμα στο οποίο αναφερθήκαμε ήδη στην αρχή. Παρ’ όλο που η θεωρία παρουσιάζει πολλές και διάφορες δυσκολίες, το πιο παράλογο στοιχείο είναι ότι παραδέχεται πως, εκτός από τα πράγματα που υπάρχουν στο σύμπαν, υπάρχουν και μερικά άλλα, που είναι ίδια με τα αισθητά, με τη μόνη διαφορά ότι τούτα είναι αιώνια και τα αισθητά φθαρτά. υπάρχει, λένε, άνθρωπος καθ’ εαυτός, άλογο καθ’ εαυτό και υγεία καθ’ εαυτή, χωρίς άλλη διευκρίνιση —κάνουν δηλαδή κάτι παρόμοιο με εκείνους που λένε πως υπάρχουν θεοί, έχουν όμως ανθρώπινη μορφή. Όπως λοιπόν εκείνοι δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά αιώνιους ανθρώπους, έτσι και οι Πλατωνικοί τίποτε άλλο δεν έκαναν τα είδη παρά αιώνια αισθητά όντα. Ακόμη, αν κάποιος, εκτός από τα είδη και τα αισθητά όντα, δεχθεί ότι υπάρχουν και τα ενδιάμεσα όντα, θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες, διότι είναι φανερό ότι έτσι θα υπάρξουν άλλες γραμμές εκτός από τις γραμμές καθ’ εαυτές και τις αισθητές γραμμές- το ίδιο θα συμβεί και για κάθε ένα από τα άλλα γένη.

έφτασε και το μπέικον.
Μια θεμελιακή παρανόηση της μεταφυσικής είναι ότι θεωρεί τις αισθητές ουσίες ως ταυτόσημες με τις οντολογικά υλικές.
Τι εννοώ; Μπορεί τα άτομα του νερού να μην είναι ορατά αισθητά αλλά παρόλα αυτά είναι οντολογικά υπαρκτά και το αντιλαμβανόμαστε αυτό όχι με τις αισθήσεις αλλά με την αφηρημένη σκέψη(“δια του λόγου θεωρήτα”, που έλεγε ο Επίκουρος).
Φυσικά για τους ιδεαλιστές αυτά είναι ψιλά γράμματα, όταν σου λέει:
“τούτα είναι αιώνια και τα αισθητά φθαρτά”
τι εννοεί; Κάτι που προφανώς έκλεψε από τους ατομιστές:
Τα αισθητά φαίνονται ότι μεταβάλλονται, στην πραγματικότητα αναδιατάσονται τα άφθαρτα δομικά στοιχεία τους τα οποία είναι άφθαρτα. Που τα καταλάβουν αυτά όμως τέτοιες υλιστικές θεωρήσεις, αμέσως η σύλληψη: αιώνιο=αγαθόν=θείον και φθαρτό=υλικό=κακόν.
Τι άλλο θέλει για να ξεκινήσει μια θρησκεία; Έτοιμα όλα.
Και έρχονται και άλλα καλύτερα. Μορφές της οντολογικής ουσίας που γίνονται ουσίες. Είδη της οντολογικής ουσίας που γίνονται ουσίες και άλλα πολλά. Όλα για να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει μια οντολογική υλική ουσία και να φτιαχτούν έτσι ιδεαλιστικοί κόσμοι.

Β999α25-30

Με τα παραπάνω συνδέεται και μια άλλη απορία, η πιο δύσκολη από όλες και η πιο αναγκαία να ερευνηθεί, την οποία ήρθε πια η ώρα να συζητήσουμε: Αν δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από τα ατομικά πράγματα και δεδομένου ότι τα ατομικά πράγματα είναι άπειρα ως προς τον αριθμό, πώς είναι δυνατόν να αποκτήσει κανείς γνώση για τα άπειρα ατομικά πράγματα;

Μισό λεπτό. Ποιος του είπε ότι υπάρχουν άπειρα ατομικά πράγματα ως προς τον αριθμό; Αντιθέτως όλα στον κόσμο-σύμπαν μας λένε ότι ζούμε σε ένα πεπεράσμενο σύμπαν. Μάλλον ο καλός Αρίστος επηρεασμένος από την πλατωνική απειρισμολαγνεία, θεωρεί κάτι τέτοιο. Προσέξτε όμως, ενώ άνετα λέει ότι υπάρχουν άπειρα πράγματα, στην δυνατότητα της γνώσης βάζει όρια. Γιατί ρε Αρίστο; Γιατί είσαι ακριβός στα άπειρα πίτουρα και φτηνός στο γνωστικό αλεύρι;

Β999α25-30

Διότι κάθε πράγμα το γνωρίζουμε εφόσον είναι ένα και διαθέτει ταυτότητα και μια καθολική ιδιότητα. Αν όμως αυτό αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση και πρέπει να υπάρχει κάτι πέρα από τα ατομικά πράγματα, τότε τα γένη θα υπήρχαν κατ ανάγκην πέρα από τα ατομικά πράγματα, είτε πρόκειται για τα τελευταία είτε για τα πρώτα.

Άντε πάλι. Τα γένη να υπάρχουν αλλά όχι πέρα από τα ατομικά υλικά πράγματα. Υπάρχουν αλληλένδετα και αδιαχώριστα από τα ατομικά υλικά πράγματα, ως συμβεβηκότα των ατομικών υλικών πραγμάτων που λέγανε οι υλομονιστές. Δεν υπάρχουν χύμα και μόνα τους, διακριτά και στο υπερπέραν. Και γιατί κατ’ ανάγκη; Ποιος ορίζει το κατ’ ανάγκην;

Β999α25-30

Επίσης, αν δεχθούμε ότι οπωσδήποτε υπάρχει κάτι πέρα από το σύνολο, κάθε φορά που κάτι αποδίδεται ως κατηγόρημα στην ύλη, πρέπει άραγε να υπάρχει αυτό για όλες τις ομάδες των ατομικών πραγμάτων ή μόνο για μερικές και για άλλες όχι ή μήπως για καμία από αυτές; Αν όμως δεν υπήρχε τίποτα πέρα από τα ατομικά πράγματα, τότε δεν θα υπήρχε τίποτα το προσιτό στη νόηση, όλα θα ήσαν αισθητά και δεν θα μπορούσε να υπάρξει γνώση για τίποτα, εκτός -αν κάποιος λέει ότι γνώση είναι η αίσθηση.

Προσέξτε ελιγμό. Λέει: για να μπορώ να προσεγγίσω κάτι με τη νόηση αυτό θα πρέπει να είναι πέρα από τα ατομικά υλικά πράγματα. Με το ζόρι ιδέες και κόσμος των Ιδεών. Ποιος το λέει αυτό; Ο νους μας δεν είναι υλικό πράγμα; μέρος του υλικού κόσμου; με εξέλιξη στον χώρο και τον χρόνο; Ο νους δεν είναι μάτι να αντιλαμβάνεται ηλεκτρομαγνητική υλοενεργειακή ακτινοβολία, ο νους δεν είναι αυτί να αντιλαμβάνεται ηχητικά υλικά κύματα, ο νούς δεν είναι δέρμα να αντιλαμβάνεται την υφή των υλικών επιφανειών. Ο νους είναι επεξεργαστής που επεξεργάζεται όλες αυτές τις πληροφορίες και έχει μνήμη για να αποθηκεύει τις πληροφορίες. Με μια λέξη ο νους-λόγος σκέπτεται.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΝΩΣΗ και με την αφηρημένη σκέψη
-νου-λόγο αντιλαμβανόμαστε πως λειτουργεί ο κόσμος-σύμπαν.

Μετά τα φυσικά Β999β5

Επί πλέον δεν θα υπήρχε τίποτα αιώνιο ή ακίνητο, δεδομένου ότι όλα τα αισθητά φθείρονται και βρίσκονται σε κίνηση. Αν όμως τίποτα δεν είναι αιώνιο, τότε ούτε το γίγνεσθαι είναι δυνατόν, διότι για να μπορεί ένα πράγμα να γίνεται πρέπει να υπάρχει κάτι, δηλαδή κάτι από το οποίο να γίνεται, και ο πρώτος όρος αυτής της σειράς πρέπει να είναι κάτι χωρίς γίγνεσθαι, αφού η σειρά αυτή σταματάει κάπου και αφού είναι αδύνατον να γίνει κάτι από το μη ον. Αν όμως υπάρχει γίγνεσθαι και κίνηση, τότε υποχρεωτικά υπάρχει ένα τέρμα

χα χα όλα τα αισθητά φθείρονται και βρίσκονται σε κίνηση.
Αρχή διατήρησης υλοενέργειας του Ηράκλειτου και τα πάντα ρει του Ηράκλειτου μπερδεμένα και αφού δεν έχουμε το πρωτότυπο κείμενο του Ηράκλειτου ακούμε τι μας λέει ο Αριστοτέλης και το χάφτουμε.
Επίσης ο πρώτος όρος της σειράς θα είναι χωρίς γίγνεσθαι; Νάτοι πετιούνται οι μονοθειστικοί θεοί οι αγέννητοι και οι άφατοι, οι άφθαρτοι και
άπειροι. Από εδώ ξεκίνησαν.
Δεν γίνεται κάτι από το μη-ον; Κβαντικό κενό φυσικά δεν του λέει τίποτα. Σύγκρίνετε το με το υπαρκτό κενό των ατομικών.

1 Comment

  1. Αίολος said,

    Συγχαρητήρια για το Blog σου. Αν και είμαι της αντίθετης φιλοσοφικής σχολής (βλέπε Ιδεαλισμός Πλάτωνα και Πυθαγόρα) δεν θα μπορούσα να μην παραδεχτώ ότι οι Επικούρειοι είναι οι ποιο αδικημένοι στην σημερινή εποχή, αφού ελάχιστοι ασχολούνται μαζί τους. Βέβαια μην ξεχνάμε ότι από τα έργα τους έχουν σωθεί ελάχιστα. Να φανταστώ θα έχεις διαβάσει τη Μεγάλη Επιγραφή του Διογένη του Οινοανδέα από τις εκδόσεις Θύραθεν. Θα ήθελα να κάνεις και μία αναφορά στο συγκεκριμένο βιβλίο. Πάντως πιστεύω ότι είναι λάθος σου να χρεώνεις στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη την μονοθεϊστική δογματική αντίληψη των χριστιανών.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: