Αριστοτέλους “Μετά τα φυσικά” – 15

November 13, 2007 at 7:30 pm (ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ) ()

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Από αυτή την αντίληψη ξεφύτρωσε η πιο ακραία άποψη απ’ όσες αναφέρθηκαν, η άποψη εκείνων που δηλώνουν ότι ηρακλειτίζουν, έτσι όπως υποστηριζόταν από τον Κρατύλο, που τελικά πίστευε ότι δεν πρέπει να λέει τίποτα, αλλά κουνούσε απλώς το δάκτυλο του, και κατηγορούσε τον Ηράκλειτο που είπε ότι δεν μπορεί κανείς να μπει δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, διότι ο ίδιος πίστευε ότι δεν μπορεί ούτε καν μια φορά. Εμείς όμως και προς αυτό το επιχείρημα θα πούμε ότι γι’ αυτό που μεταβάλλεται, όταν μεταβάλλεται, έχουν κάποιο δίκιο να νομίζουν οτι δεν υπάρχει, παρ’ όλο που είναι τελικά αμφισβητήσιμο. Διότι αυτό που αποβάλλει κάτι διατηρεί κάτι από αυτό που αποβάλλεται, και από αυτό που γίνεται πρέπει κατ’ ανάγκην να υπάρχει κιόλας κάτι. Γενικά, λοιπόν, αν ένα πράγμα φθείρεται, θα υπάρχει κάτι που είναι, και αν ένα πράγμα γίνεται, θα υπάρχει αναγκαστικά κάτι από το οποίο γίνεται και κάτι από το οποίο γεννιέται, και αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Ας αφήσουμε όμως τα επιχειρήματα αυτά και ας πούμε τούτο, ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να μεταβάλλεται κάτι ως προς την ποσότητα και ως προς την ποιότητα. Ως προς την ποσότητα, λοιπόν, ας δεχθούμε ότι ένα πράγμα δεν μένει σταθερό. Κάθε πράγμα ωστόσο το γνωρίζουμε με βάση τη μορφή. Επίσης, δεν θα ήταν άδικο να κατηγορήσουμε αυτούς που έχουν την αντίληψη αυτή για το ότι, ενώ είδαν ότι, ακόμα και στα αισθητά, αυτό ισχύει μόνο για ένα μικρό αριθμό περιπτώσεων, εξέφρασαν την ίδια γνώμη για ολόκληρο το σύμπαν. Διότι μόνο η περιοχή του αισθητού κόσμου που μας περιβάλλει βρίσκεται συνεχώς σε φθορά και γένεση. Η περιοχή όμως αυτή δεν είναι, για να το πούμε έτσι, ούτε καν μόριο του σύμπαντος. Οπότε θα ήταν πιο δίκαιο να απορρίψουν αυτά με βάση όσα συμβαίνουν στο σύμπαν, παρά να καταδικάσουν όσα συμβαίνουν στο σύμπαν με βάση αυτά.

Αυτό είναι ένα πλούσιο απόσπασμα. Εκτός από τις συνήθεις ύβρεις στους φυσικούς φιλοσόφους, το πιο σημαντικό είναι η φράση: ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα να μεταβάλλεται κάτι ως προς την ποσότητα και ως προς την ποιότητα. Ως προς την ποσότητα, λοιπόν, ας δεχθούμε ότι ένα πράγμα δεν μένει σταθερό. Κάθε πράγμα ωστόσο το γνωρίζουμε με βάση τη μορφή.

Το πρώτο μισό αυτής της φράσης είναι μάλλον κλεμμένο από κάποιο φυσικό φιλόσοφο και μάλλον το κατάλαβε λάθος ο Αριστοτέλης γιατί θεωρεί ως ποσότητα την υλοενέργεια και ως ποιότητα κάτι διάφορο της υλοενέργειας. Στην πραγματικότητα η κάθε ποιότητα είναι παραγόμενο της υλοενέργειας και δεν υπάρχει ανεξάρτητα αυτής. Το δεύτερο μισό της φράσης είναι μια ακόμα ιδεαλιστική αυθαιρεσία.
Κάθε πράγμα λέει το γνωρίζουμε με βάση την μορφή.
Θεωρεί λοιπόν ο Αριστοτέλης ότι η μορφή (η ποιότητα δηλάδή) έχει προτεραιότητα σε σχέση με την ουσία δηλαδή την υλοενέργεια.
Θυμάστε μερικές παραγράφους πιο πριν που θεωρούσε ότι υπάρχει Ιδέα της Λευκότητας; Ναι δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό που κατάλαβαν οι φυσικοί φιλόσοφοι ότι το λευκό χρώμα παράγεται από την συνήθη υλοενέργεια και δεν υπάρχει ανεξαρτήτως αυτής. Αλλά χωρίς να δώσει προτεραιότητα στην μορφή γκρεμίζεται ο Ιδεαλισμός και αυτό είναι βασική δυιστική αρχή η οποία διαχωρίζει τον κόσμο στον κόσμο της συνήθους ύλης και τον κόσμο των ιδεών.
Φυσικά στον κόσμο των ιδεών κατοικούν το Καλό, το Λευκό, το Δίκαιον κτλ
Ο Λουκρήτιος παραδίδει ένα πείραμα που σίγουρα άντλησε από το βιβλίο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ του Επίκουρου. Λέει λοιπόν ότι αν πάρουμε ένα κομμάτι υφάσματος π.χ κόκκινου χρώματος και αρχίζουμε να το κόβουμε στην μέση διαδοχικά, μετά από έναν αριθμό διχοτομήσεων θα φτάσουμε σε μια ίνα τόσο μικρή και λεπτή που δεν θα διαθέτει το κόκκινο χρώμα που διέθετε το αρχικό ύφασμα, ωστόσο παρόλο που η ποιότητα του χρώματος θα εξαφανιστεί, η ουσία του πράγματος θα είναι εκεί και θα είναι υπαρκτή χωρίς ποιότητες. Τόσο απλό και χαρισματικό, τόσο υπέροχα λογικό και πειραματικό για να βγάζουν μπιμπίκια οι ιδεαλιστές μυστικιστές αντιθετικιστές. Very Happy

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Επίσης, είναι προφανές ότι και σε αυτούς θα πούμε τα ίδια με όσα είπαμε πριν πρέπει να τους δείξουμε και να τους πείσουμε ότι υπάρχει μια φύση που είναι ακίνητη. Στην πραγματικότητα, αυτοί που λένε ότι τα πράγματα είναι και ταυτόχρονα δεν είναι, θα έπρεπε κατά λογική συνέπεια να υποστηρίζουν μάλλον ότι όλα τα πράγματα βρίσκονται σε ηρεμία, παρά ότι κινούνται, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούν να μεταβάλλονται, αφού όλες οι ιδιότητες υπάρχουν σε όλα τα πράγματα. Όσον αφορά την αλήθεια, θα πρέπει να πούμε ότι κάθε εντύπωση δεν είναι και αληθινή. Πρώτα απ’ όλα επειδή, ακόμα κι αν η αίσθηση —του αντικειμένου τουλάχιστον που εμπίπτει στη σφαίρα της— δεν είναι ψευδής, ακόμα και τότε η παράσταση δεν είναι το ίδιο με την αίσθηση. Έπειτα είναι απορίας άξιο γιατί αυτοί προβληματίζονται αν τα μεγέθη είναι τόσα και τα χρώματα τέτοια, όπως φαίνονται στους ανθρώπους από μακριά, ή αν είναι όπως φαίνονται από κοντά, και αν είναι τέτοια, όπως φαίνονται στους υγιείς ή όπως φαίνονται στους άρρωστους, και πιο βαριά ποια, αυτά που φαίνονται έτσι στους ανήμπορους ή αυτά που φαίνονται έτσι στους δυνατούς, και πιο αληθινά ποια, αυτά που παρουσιάζονται στους κοιμισμένους ή αυτά που παρουσιάζονται στους ξυπνητούς. Διότι προφανώς δεν πιστεύουν βέβαια κάτι τέτοιο.

Το ύφος του Αριστοτέλη δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό που έκανα ότι το ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ είναι κάτι σαν ΑΝΤΙΦΥΣΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ για υποψήφιους μύστες και γιόγκι, σαν τα εκκλησιαστικά manual. Όλο το έργο διαπνέεται από κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους φυσικούς φιλοσόφους οι οποίοι ασχολήθηκαν με το σύμπαν στα ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ έργα τους και οι μονιστικές τους απόψεις καθώς και οι διαδοχικές εκλεπτύνσεις των θεωριών τους από φιλόσοφο σε φιλόσοφο έδωσαν εξαίσιες φυσικές επιστημονικές θεωρίες.
Εδώ και πάλι ο Αριστοτέλης μιλάει για «εκείνους».
Προσέξτε το: Έπειτα είναι απορίας άξιο γιατί αυτοί προβληματίζονται αν τα μεγέθη είναι τόσα και τα χρώματα τέτοια, όπως φαίνονται στους ανθρώπους από μακριά, ή αν είναι όπως φαίνονται από κοντά.
Θυμάστε το πείραμα του Δημόκριτου με τα πρόβατα που χλεύασε ο Σκαπανέας ή το παραπάνω πείραμα του Λουκρήτιου με το ύφασμα; Τέτοια νοητικά και πραγματικά πειράματα θα είχαν χιλιάδες οι φυσικοί φιλόσοφοι στα ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ βιβλία τους και γιαυτά ακριβώς μιλάει εδώ ο Αριστοτέλης. Το από κοντά και το από μακριά μιλάει σίγουρα για προβληματισμό κάποιου φυσικού φιλοσόφου σχετικά με την εντύπωση που δίνουν τα πράγματα.
Λέει ο Αριστοτέλης: Κάθε εντύπωση δεν είναι αληθινή και μετά διαχωρίζει την παράσταση από την αίσθηση. Συγκρίνετε τώρα ένα νοητικό πείραμα στο οποίο εμπλέκεται μια «αίσθηση» με την πραγματικότητα.
Π.χ το νοητικά πειράματα του Αινστάιν με τα βαγόνια τρένου και τις κινούμενες πηγές φωτός. Επειδή ο Αινστάιν χρησιμοποίησε στα νοητικά του πειράματα τις λέξεις «βλέπουμε», «κοιτάμε» δηλαδή την αναξιοπίστη σε κάθε περίπτωση κατά τον Αριστοτέλη αίσθηση της όρασης, τα νοητικά πειράματα του Αινστάιν είναι λάθος; ΌΧΙ δεν υπάρχει κανένα λάθος στα νοητικά πειράματα του Αινστάιν όταν χρησιμοποίησε σε αυτά την αίσθηση της όρασης γιατί την εγκυρότητα των πειραμάτων επάνω στα οποία οικοδομήθηκε η Θεωρία της Σχετικότητας την δίνει ο ΛΟΓΟΣ δηλαδή η ΛΟΓΙΚΗ.
Η λογική επικυρώνει τα δεδομένα των αισθήσεων, τίποτα δεν έχει προτεραιότητα, όλα λειτουργούν μαζί. Θυμάστε τι έλεγε ο Δημόκριτος για τα ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ; Σε ένα σύστημα όλα λειτουργούν μαζί με βάση την υλοενέργεια, είτε μιλάμε για ΗΛΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, είτε για ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, είτε για ΧΑΟΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Ανεξάρτητα αν είσαι άρρωστος, ξύπνιος, ζωντανός, πεθαμένος, γυμνασμένος ή αγύμναστος ένα σύστημα που βασίζεται στην υλοενέργεια υπάρχει ότι εντύπωση και έχεις εσύ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: