Αριστοτέλους “Μετά τα φυσικά” – 17

November 13, 2007 at 7:41 pm (ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ) ()

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
Ας θεωρηθούν αρκετά όσα ειπώθηκαν για να δείξουν ότι αυτή είναι η πιο βέβαιη γνώμη απ’ όλες, η γνώμη δηλαδή ότι οι αντιφατικές προτάσεις δεν είναι ταυτόχρονα αληθείς, και τι αποτελέσματα προκύπτουν γι’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι είναι και γιατί το υποστηρίζουν. Αφού, λοιπόν, οι αντιφατικές προτάσεις είναι αδύνατον να αληθεύουν ταυτόχρονα για το ίδιο πράγμα, είναι φανερό ότι ούτε τα ενάντια μπορούν να ανήκουν ταυτόχρονα στο ίδιο πράγμα, διότι από τα δύο ενάντια το ένα είναι στέρηση του άλλου και μάλιστα στέρηση της ουσίας. Η στέρηση, τώρα, είναι άρνηση ενός κατηγορουμένου για ένα ορισμένο γένος. Αν, λοιπόν, είναι αδύνατον να λέει την αλήθεια κάποιος όταν δέχεται και αρνείται ταυτόχρονα, είναι επίσης αδύνατον δύο ενάντια να ανήκουν ταυτόχρονα στο ίδιο υποκείμενο, εκτός αν και τα δύο ανήκουν σε αυτό με ιδιαίτερες σχέσεις ή η μία ανήκει σε αυτό με ιδιαίτερη σχέση και η άλλη απόλυτα.


Όλες οι προηγούμενες προτάσεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες για να στηρίξουν μερικά λογικομαθηματικά βουντού όπως μόνο ο Αριστοτέλης ξέρει.
Λέει: Αν, λοιπόν, είναι αδύνατον να λέει την αλήθεια κάποιος όταν δέχεται και αρνείται ταυτόχρονα, είναι επίσης αδύνατον δύο ενάντια να ανήκουν ταυτόχρονα στο ίδιο υποκείμενο, εκτός αν και τα δύο ανήκουν σε αυτό με ιδιαίτερες σχέσεις ή η μία ανήκει σε αυτό με ιδιαίτερη σχέση και η άλλη απόλυτα.

Με απλά λόγια, ξεχάστε την ενότητα των αντιθέτων, ξεχάστε την ενότητα του ΟΝΤΟΣ και την φαινομενική πολλαπλότητα. Τα δύο ενάντια που λέει ο Αριστοτέλης μπορεί να είναι οτιδήποτε: ΑΣΠΡΟ-ΜΑΥΡΟ, ΖΕΣΤΟ-ΚΡΥΟ, ΑΓΑΘΟ-ΚΑΚΟ, ΤΡΟΦΙΜΑ-ΚΟΠΡΑΝΑ και ότι θέλετε.
Η φράση κλειδί είναι: Δεν μπορούν να ανήκουν τα ενάντια στο ίδιο υποκείμενο., Αν συμβαίνει αυτό τότε μιλάμε για Υλομονισμό και η Μεταφυσική πάει στα σκουπίδια.
Με μια κίνηση στην οποία βάζει μέσα ότι γενικότητα και αοριστολογία θέλει κτυπάει ταυτόχρονα: Παρμενίδη, Μέλισσο, Ηράκλειτο, Εμπεδοκλή, Δημόκριτο. Και δεν το κάνει για πλάκα, στο μυαλό του έχει το “πρώτο κινούν ακίνητο”. Για να θεμελιωθεί αυτό το τερατούργημα πρέπει να βιάσει κάθε διαθέσιμη επιστημονική φιλοσοφία και να επιβάλλει τις μεταφυσικές, ιδεαλιστικές, μυστικιστικές αρλούμπες του Δεν μπορούν να ανήκουν τα ενάντια στο ίδιο υποκείμενο

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
7. Από την άλλη μεριά δεν μπορεί να υπάρχει κανένα ενδιάμεσο μεταξύ αντιφατικών όρων, αλλά για ένα υποκείμενο πρέπει αναγκαστικά να δεχθούμε ή να αρνηθούμε ένα οποιοδήποτε κατηγορούμενο. Αυτό γίνεται φανερό, πρώτα απ όλα, αν ορίσουμε τι είναι το αληθές και τι το ψευδές. Το να πει κάποιος ότι «το ον δεν είναι» ή «το μη ον είναι» είναι ψεύδος, ενώ το να πει ότι «το ον είναι» ή ότι «το μη ον δεν είναι» είναι αληθές. Συνεπώς, αυτός που λέει για κάτι ότι είναι ή ότι δεν είναι είτε θα λέει την αλήθεια είτε θα ψεύδεται. Όμως ούτε για το ον λέγεται ότι είναι ή δεν είναι ούτε για το μη ον. Ακόμα, ο ενδιάμεσος όρος αντιφατικών μεταξύ τους πραγμάτων ή θα είναι όπως το σταχτύ, που είναι ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, ή όπως αυτό που δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε άλογο. Στη δεύτερη περίπτωση, δεν θα μεταβαλλόταν από το ένα άκρο στο άλλο (διότι κάτι μεταβάλλεται από μη αγαθό σε αγαθό ή από αγαθό σε μη αγαθό), αλλά, όταν υπάρχει ενδιάμεσος όρος, είναι παρατηρημένο ότι πάντα μεταβάλλεται (διότι μεταβολή δεν υπάρχει παρά μόνο προς τα αντίθετα και προς τα ενδιάμεσα τους).

Και τώρα στο ψητό ΟΝ-ΜΗ ΟΝ. Λέει ο Αριστοτέλης:
Συνεπώς, αυτός που λέει για κάτι ότι είναι ή ότι δεν είναι είτε θα λέει την αλήθεια είτε θα ψεύδεται
πάλι μια γενικότητα, μια αοριστολογία, ένα αντιεπιστημονικό, αντι-λογικό αξίωμα, το οποίο πως δικαιολογείται; Θαυμάστε:

Παράθεση:
ή θα είναι όπως το σταχτύ, που είναι ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, ή όπως αυτό που δεν είναι ούτε άνθρωπος ούτε άλογο.


σε ποιό σημείο η έρευνα για το ΟΝ, μπορεί να έχει οποιαδήποτε σχέση με τα χρώματα; Τερατώδες για την υλομονιστίκή σκέψη που λέει απλά και καθαρά ότι το χρώμα είναι συμβεβηκός της βαθύτερης ενιστικής ουσίας.
Στον υλομονισμό το άσπρο δεν είναι αντίθετο του μαύρου και το σταχτύ δεν είναι ενδιάμεσο του άσπρου-μαύρου. Αυτά είναι αρλούμπες για μικρά παιδιά. Το χρώμα ταυτίζεται με ιδιότητα της υλοενέργειας να εκπέμπει ακτινοβολία συγκεκριμένου μήκους κύματος. Που μπαίνει ή αντιθετικότητα άσπρο-μαύρο; Βέβαια χωρίς άσπρο-μαύρο δεν μπορείς να πεις ΘΕΟΣ-ΔΙΑΟΛΟΣ, ΥΛΗ-ΠΝΕΥΜΑ, ΨΥΧΗ-ΣΩΜΑ, ΚΑΛΟ-ΚΑΚΟ, οπότε ας χώσουμε την μεταφυσική δυιστική αρλούμπα στην φιλοσοφία για να βγάλουμε άκρη. Το παν είναι να μην δεκτούμε τον υλομονισμό, τις 100 διαβαθμίσεις μιας ιδιότητας της υλοενέργειας και ότι άλλο γίνεται σαφές μόλις η επιστημονική φιλοσοφία εφαρμοστεί.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
Αν, όμως, υπάρχει όντως ενδιάμεσο και με αυτό τον τρόπο θα πρέπει να υπάρχει κάποια γένεση του λευκού από το μη λευκό, πράγμα που δεν παρατηρείται ποτέ. Ακόμα, κάθε τι το διανοητό και νοητό η διάνοια ή το δέχεται ή το αρνείται —όπως είναι φανερό από τον ορισμό— όποτε λέει την αλήθεια ή ψεύδεται. Όταν συνθέτει τα πράγματα με τον τάδε τρόπο, καταφάσκουσα ή αποφάσκουσα, λέει την αλήθεια, όταν τα συνθέτει με άλλο τρόπο, καταφάσκουσα ή αποφάσκουσα, ψεύδεται. Ακόμα, αν η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται χάριν λόγου, ανάμεσα σε κάθε ζεύγος αντιφατικών όρων πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε ένα ενδιάμεσο. Έτσι και ούτε θα λέει κάποιος την αλήθεια και ούτε θα ψεύδεται, και, εκτός από το ον και το μη ον, θα υπάρχει και το ενδιάμεσο, με συνέπεια να υπάρχει και ενα άλλο ενδιάμεσο είδος μεταβολής, εκτός από τη γένεση και τη φθορά. Επίσης, σε όλα τα γένη, όπου η άρνηση ενός γνωρίσματος συνεπάγεται την κατάφαση του εναντίου του, και σε αυτά ακόμα θα υπάρχει ενδιάμεσο. Στη σφαίρα των αριθμών για παράδειγμα, θα υπάρχουν αριθμοί που δεν είναι ούτε άρτιοι ούτε περιττοί, πράγμα αδύνατον, όπως είναι φανερό από τον ορισμό.Ακόμα, σε μια τέτοια περίπτωση, το πράγμα θα προχωρούσε επ’ άπειρον και ο αριθμός των όντων δεν θα ήταν μόνο μισή φορά μεγαλύτερος, αλλά πολύ παραπάνω, διότι ακόμα μια φορά θα είναι δυνατόν να αρνηθεί κάποιος και το ενδιάμεσο σε σχέση και με την αποδοχή και με την άρνηση του, και αυτό που θα προκύψει, θα είναι κάτι, επειδή η ουσία του είναι κάτι διαφορετικό

η τερατοφιλοσοφία συνεχίζεται ακάθεκτη για τον δρόμο προς το “πρώτο κινούν ακίνητο”.
Λέει: Αν, όμως, υπάρχει όντως ενδιάμεσο και με αυτό τον τρόπο θα πρέπει να υπάρχει κάποια γένεση του λευκού από το μη λευκό, πράγμα που δεν παρατηρείται ποτέ
τι τεράστια σαχλαμάρα! Τι κατασκεύασμα είναι αυτή η μεταφυσική που μπορεί να βγάζει φιλοσοφικά συμπεράσματα από τα χρώματα. Και γιατί βγάζει συμπεράσματα από τα χρώματα και όχι από το βάρος που είναι και αυτό χαρακτηριστικό της ύλης, αφού τον ενδιαφέρει τόσο η χρωματική κατάσταση των όντων.
Συνεχίζει ακάθεκτος:
σε όλα τα γένη, όπου η άρνηση ενός γνωρίσματος συνεπάγεται την κατάφαση του εναντίου του, και σε αυτά ακόμα θα υπάρχει ενδιάμεσο
Δηλαδή, αν πούμε ο Σακαφλιάς δεν είναι μαύρος, αυτό συνεπάγεται την κατάφαση ότι ο Σακαφλιάς είναι άσπρος. Τι λογικομαθηματικά βουντού είναι αυτά; μόνο εμένα εξοργίζουν; Evil or Very Mad
Που να ξέρει ο Αριστοτέλης ότι το χρώμα είναι ιδιότητα της ύλης και όχι λογικό χαρακτηριστικό ή κατηγορούμενο ή κατηγόρημα ή γραμματική ή συντακτικό; Και που να ξέρει ότι το χρώμα στον άνθρωπο προέρχεται από τα γονίδια που είναι πληροφορία αποθηκευμένη στον άνθρακα, δηλαδή στην ύλοενέργεια;
Φυσικά και δεν μπορεί να τα ξέρει. Αλλά πως τα συνέλαβε ο Δημόκριτος; Και γιατί εγώ διαβάζω Αριστοτέλη τώρα και όχι Δημόκριτο; Πως επιβίωσαν αυτές οι αρλούμπες μέσα στον χρόνο και χάθηκαν οι υλομονιστές επιστήμονες;
Και κλασσικά μια μαθηματική σαχλαμαρίτσα για το τέλος:

Παράθεση:
Στη σφαίρα των αριθμών για παράδειγμα, θα υπάρχουν αριθμοί που δεν είναι ούτε άρτιοι ούτε περιττοί, πράγμα αδύνατον, όπως είναι φανερό από τον ορισμό.

τι σχέση έχουν οι μονοί και ζυγοί αριθμοί με την φιλοσοφία; πως μπορεί η διαπίστωση ότι οι αριθμοί είναι μονοί και ζυγοί να έχει οποιαδήποτε φιλοσοφική σημασία ή να βγαίνει οτιδήποτε μη-μαθηματικό συμπεράσμα.
Υπάρχουν και δεκαδικοί και άρρητοι και μιγαδικοί και εκατό χιλιάδες είδη αριθμών, γιατί να έχει οποιαδήποτε σημασία ένα είδος αριθμών για την φιλοσοφία και ειδικά για την οντολογία και πως σχετίζεται αυτό με τα χρώματα; Π.χ το χρώμα τάδε έχει συχνότητα 12,1 ΜHZ, βγάζουμε από αυτό κανένα φιλοσοφικό συμπερασμα από τον αριθμό;

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
Ακόμα, όταν στο ερώτημα, αν κάτι είναι λευκό, απαντά κάποιος «όχι», τότε αυτό που έχει αρνηθεί δεν είναι άλλο από το είναι και το μη είναι είναι άρνηση. Ορισμένοι, λοιπόν, έχουν καταλήξει σε αυτή τη γνώμη, όπως ακριβώς καταλήγει κάποιος και σε άλλες εξίσου παράδοξες, διότι, όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναιρέσουν τα εριστικά επιχειρήματα, τότε υποχωρούν μπροστά στο επιχείρημα και παραδέχονται ότι το συμπέρασμα του συλλογισμού είναι αληθές. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που ορισμένοι υποστηρίζουν την άποψη αυτή. Αλλοι, πάλι, το κάνουν, επειδή για κάθε πράγμα απαιτούν κάποιο λόγο. Η αφετηρία για να απαντήσουμε σε όλους αυτούς είναι ο ορισμός. Ο ορισμός, τώρα, προκύπτει από την ανάγκη να σημαίνουν κάτι, διότι η έκφραση, της οποίας η λέξη είναι σημείο, είναι ο ορισμός. Ενώ, λοιπόν, η θεωρία του Ηράκλειτου, που λέει ότι όλα είναι και δεν είναι, μοιάζει να κάνει όλα τα πράγματα αληθή, η θεωρία του Αναξαγόρα, που λέει ότι υπάρχει κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των όρων μιας αντίφασης, κάνει τα πάντα ψευδή, διότι, όταν τα πράγματα αναμειγνύονται, το μείγμα δεν είναι ούτε αγαθό ούτε μη αγαθό, και έτσι δεν μπορούμε να πούμε τίποτα που να είναι αληθινό.

Να και το μπιφτέκι. Όλες οι παραπάνω ανοησίες στοχεύαν τον Ηράκλειτο και τον Αναξαγόρα:
Ενώ, λοιπόν, η θεωρία του Ηράκλειτου, που λέει ότι όλα είναι και δεν είναι, μοιάζει να κάνει όλα τα πράγματα αληθή, η θεωρία του Αναξαγόρα, που λέει ότι υπάρχει κάτι ενδιάμεσο μεταξύ των όρων μιας αντίφασης, κάνει τα πάντα ψευδή, διότι, όταν τα πράγματα αναμειγνύονται, το μείγμα δεν είναι ούτε αγαθό ούτε μη αγαθό, και έτσι δεν μπορούμε να πούμε τίποτα που να είναι αληθινό

Λέγοντας ο Ηράκλειτος ότι “όλα είναι και δεν είναι”(αυτό κατάλαβε ο Αριστοτέλης) κάνει όλα τα πράγματα αληθή. Σαν επιστήμονες φανταζόμαστε τι είπε ο Ηράκλειτος: ίδιο είναι η ζωή και ο θάνατος, η ανηφόρα και η κατηφόρα, η μέρα και η νύκτα, η πείνα και ο κόρος.
Πως όμως ο ιδεαλιστής να καταλάβει ότι ίδιο είναι η μέρα και η νύκτα, η μέρα είναι λευκή και η νύκτα μαύρη, η μέρα είναι καλή και η νύκτα κακή, η μέρα είναι ζεστή και η νύκτα κρύα, άρα δυισμός, ιδεαλισμός, μανιχαισμός και το κακό συναπάντημα αντί για ενότητα των αντιθέτων και φαινομενική πολλαπλότητα.
Και για τον Αναξαγόρα:όταν τα πράγματα αναμειγνύονται, το μείγμα δεν είναι ούτε αγαθό ούτε μη αγαθό
τί σχέση έχει το αγαθό με την φυσική φιλοσοφία, ο Αναξαγόρας που είπε ότι ο Ήλιος δεν είναι θεός αλλά πυρωμένος λίθος δεν μπορεί να είπε καμμιά σαχλαμάρα. Σαχλαμάρες κατάλαβε ο Αριστοτέλης όπως με τα χρώματα, τους αριθμούς και τις άλλες αρλούμπες.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
8. Από την παραπάνω διάκριση είναι φανερό ότι οι μονομερείς και συνολικές θεωρίες, που διατυπώνουν μερικοί για όλα τα πράγματα δεν μπορεί να ισχύουν —από τη μια μεριά η θεωρία ότι τίποτα δεν είναι αληθές (αφού τίποτα δεν εμποδίζει, λένε, όλες οι προτάσεις να είναι όπως η πρόταση (η διαγώνιος είναι σύμμετρη), από την άλλη η θεωρία ότι όλα είναι αληθή. Αυτές οι απόψεις είναι στην πραγματικότητα ίδιες με αυτή του Ηράκλειτου, διότι αυτός που λέει ότι «όλα είναι αληθή και όλα είναι
ψευδή», λέει και ξεχωριστά κάθε μία από τις προτάσεις αυτές, αφού, λοιπόν, αυτές είναι αδύνατες, τότε και η διπλή πρόταση θα είναι αδύνατη. Επί πλέον, υπάρχουν προφανώς αντιφάσεις που δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα αληθείς — ούτε, από την άλλη μεριά, μπορούν όλες οι προτάσεις να είναι ψευδείς, παρ όλο που αυτό θα μπορούσε πάντως να φανεί περισσότερο δυνατόν με βάση αυτά που ειπώθηκαν.

Τα περί Ηράκλειτου πρέπει να τα πετάξουμε στα σκουπίδια καθώς είναι αδύνατον με την ιδεαλιστική του λογική ο Αριστοτέλης να κατάλαβε οτιδήποτε από αυτά που είπε ο Ηράκλειτος.
Ας υποθέσουμε ότι ο Ηράκλειτος όντως έγραψε:«όλα είναι αληθή και όλα είναι ψευδή» 100 σελίδες πάνω και 100 σελίδες κάτω από αυτήν τη φράση δεν θα μάθουμε ποτέ τι είπε αφού οι μεταφυσικοί αρλουμπολόγοι φρόντισαν για τα περαιτέρω, να κάει και να καταστραφεί το βιβλίο. Πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί με ότι νομίζει πως κατάλαβε ο Αριστοτέλης.
Και φυσικά τα φαινόμενα και τα συμβάντα που εξέταζε ο Ηράκλειτος, ο Αριστοτέλης τα ανάγει σε προτάσεις των οποίων ψάχνει να βρει την τυπική λογική και όχι την ενιστική λογική.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
Σχετικά όμως με όλες αυτές τις απόψεις, το ζητούμενο πρέπει να είναι, όπως είπαμε παραπάνω, όχι ότι κάτι είναι η δεν είναι, αλλά ότι κάτι σημαίνει κάτι, ώστε πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε με βάση έναν ορισμό, αφού δεχθούμε τι σημαίνει ψεύδος και τι αλήθεια. Αν αυτό που είναι αληθές να δεχόμαστε δεν είναι άλλο από αυτό που είναι ψευδές να αρνηθούμε, είναι αδύνατον όλες οι προτάσεις να είναι ψευδείς, διότι το ένα σκέλος της αντίφασης πρέπει κατ ανάγκην να είναι αληθές. Ακόμα, αν κάθε πράγμα πρέπει αναγκαστικά ή να το δεχθούμε ή να το αρνηθούμε, τότε είναι αδύνατον και τα δύο να είναι ψευδή, διότι σε μια αντίφαση το ένα μόνο σκέλος είναι ψευδές. Συνεπώς, για όλες τις παρόμοιες απόψεις ισχύει αυτό που συνήθως λέγεται, ότι δηλαδή αυτοαναιρούνται. Αυτός που λέει ότι όλα είναι αληθή, καθιστά και τον αντίθετο ισχυρισμό αληθή και συνεπώς τον δικό του ισχυρισμό μη αληθή (αφού ο αντίθετος ισχυρισμός αρνείται ότι ο δικός του είναι αληθής), ενώ αυτός που λέει ότι όλα είναι ψευδή καθιστά και τον δικό του ισχυρισμό ψευδή. Αλλά ακόμα και αν κάνουν μια εξαίρεση, ο πρώτος για τον ενάντιο ισχυρισμό, λέγοντας ότι μόνο αυτός είναι μη αληθής, και ο δεύτερος για τον δικό του, λέγοντας ότι μόνο αυτός είναι μη ψευδής, και πάλι θα συμβαίνει να διατυπώνουν το αίτημα για την αλήθεια και το ψεύδος άπειρων ως προς τον αριθμό προτάσεων, διότι αυτό που η αληθής πρόταση λέει ότι είναι κληθές είναι αληθές και αυτή η διαδικασία θα συνεχίζεται επ’ άπειρον.

Γελάστε με την ψυχή σας:

Παράθεση:
το ζητούμενο πρέπει να είναι, όχι ότι κάτι είναι η δεν είναι, αλλά ότι κάτι σημαίνει κάτι, ώστε πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε με βάση έναν ορισμό, αφού δεχθούμε τι σημαίνει ψεύδος και τι αλήθεια

Ποιός θα μας πει αν σημαίνει κάτι ή όχι; Ο επιστήμονας ή ο Χριστόδουλος. Ποιός θα μας πει τί είναι το χρώμα και τί είναι ο περιττός αριθμός; Ο επιστήμονας ή ο Λιακόπουλος;
Τι σχέση έχει η φιλοσοφία με το “αληθές” και το “ψευδές” της γλώσσας.
Η πρόταση:” το τάδε χρώμα έχει μηκος κύματος 23″ είναι αληθής ή ψευδής; Μπορεί κάποιος να βγάζει φιλοσοφικά συμπεράσματα από μια οντολογία που δεν καταλαβαίνει; Μπορεί να κρίνει έναν Ηράκλειτο και έναν Αναξαγόρα χωρίς να τους έχει καταλάβει;
Λέει πάλι:

Παράθεση:
και πάλι θα συμβαίνει να διατυπώνουν το αίτημα για την αλήθεια και το ψεύδος άπειρων ως προς τον αριθμό προτάσεων, διότι αυτό που η αληθής πρόταση λέει ότι είναι αληθές είναι αληθές και αυτή η διαδικασία θα συνεχίζεται επ’ άπειρον


η αληθής πρόταση λέει ότι είναι αλήθες είναι αλήθές. Θαυμάστε λογική.
Θαυμάστε αφηρημένη σκέψη που μπορεί να προσέγγισε την οντολογία κατ’ οποιαδήποτε τρόπο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΡΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ: ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΟΓΟ, ΠΑΡΤΕ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Γ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

Παράθεση:
Ακόμα, είναι φανερό ότι ούτε αυτοί που λένε ότι όλα τα πράγματα βρίσκονται σε ηρεμία, ούτε εκείνοι που λένε ότι όλα κινούνται επαληθεύονται. Αν όλα βρίσκονται σε ηρεμία, τότε οι ίδιες προτάσεις θα είναι πάντα αληθείς και οι ίδιες θα είναι πάντα ψευδείς, απ’ ό,τι φαίνεται όμως αυτό ποικίλλει (διότι αυτός που διατυπώνει την πρόταση κάποτε δεν υπήρχε και κάποτε πάλι δεν θα υπάρχει). Αν, από την άλλη, όλα κινούνται, τίποτα δεν θα είναι αληθές, συνεπώς όλα θα είναι ψευδή. Έχει όμως δειχθεί ότι αυτό είναι αδύνατον. Επί πλέον, το ον είναι αυτό που πρέπει κατ’ ανάγκην να μεταβάλλεται, διότι μεταβολή γίνεται από κάτι προς κάτι. Παρ’ όλα αυτά, δεν συμβαίνει όλα τα πράγματα να βρίσκονται σε ηρεμία ή σε κίνηση πότε πότε και κανένα πάντοτε, διότι υπάρχει κάτι που πάντα κινεί αυτά που κινούνται, και το πρώτο κινούν είναι το ίδιο ακίνητο.

ΠΡΟΤΑΣΗ 1: Αν όλα βρίσκονται σε ηρεμία, τότε οι ίδιες προτάσεις θα είναι πάντα αληθείς και οι ίδιες θα είναι πάντα ψευδείς
γιατί;
διότι αυτός που διατυπώνει την πρόταση κάποτε δεν υπήρχε και κάποτε πάλι δεν θα υπάρχει

πω πω φιλοσοφία, πω πω σύλληψη

ΠΡΟΤΑΣΗ 2:
Αν, από την άλλη, όλα κινούνται, τίποτα δεν θα είναι αληθές, συνεπώς όλα θα είναι ψευδή
τι σχέση έχει η κίνηση με το αληθές και το ψευδές; Το λέει αυτός που δεν κατάλαβε ότι το χρώμα είναι συμβεβηκός της ενιστικής ουσίας, του ενός υλοενεργειακού όντος. Που χωράει το ψευδές και το αληθές στην κίνηση;

ΠΡΟΤΑΣΗ 3:
Επί πλέον, το ον είναι αυτό που πρέπει κατ’ ανάγκην να μεταβάλλεται, διότι μεταβολή γίνεται από κάτι προς κάτι.
Σκεφτείται τους υλομονιστές: Επιφανειακή πολλαπλότητα και μεταβολή, βαθιά εσωτερική ενότητα, αφθαρσία και διατήρηση της υλοενέργειας.
Άφθαρτα άτομα και μεταβαλλόμμενα συστήματα ατόμων.
Μια σελίδα να είχαμε από τον Δημόκριτο και τον Ηράκλειτο, η μεταφυσική πάει στα σκουπίδια.

ΠΡΟΤΑΣΗ 4 ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΕΔΩ ΠΙΑΝΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ.
Παρ’ όλα αυτά, δεν συμβαίνει όλα τα πράγματα να βρίσκονται σε ηρεμία ή σε κίνηση πότε πότε και κανένα πάντοτε, διότι υπάρχει κάτι που πάντα κινεί αυτά που κινούνται, και το πρώτο κινούν είναι το ίδιο ακίνητο

όλη η αυθαιρεσία της μεταφυσικής και της θρησκείας σε μια φράση:
διότι υπάρχει κάτι που πάντα κινεί αυτά που κινούνται, και το πρώτο κινούν είναι το ίδιο ακίνητο

Το πρόβλημα δεν είναι στο τρελλό συμπέρασμα, ούτε στο πως κατέληξε σε αυτό μέτα από μια σειρά ανοησιών και αυθαιρεσίων με χρήση ενός αχταρμά λογικομαθηματικών, χρωμάτων, αλόγων και αρλουμπολογιών.
ΌΛΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΞΗ : ΔΙΟΤΙ
Οποιοσδήποτε μπορεί να πει την λέξη “Δίοτι”. Όταν ένας λέει την λέξη “δίοτι” για να έχει αξία η φράση που έχει να πει πρέπει να υπάρχει υλοενεργειακό υπόβαθρο. Δεν λέμε λέξεις για να λέμε λέξεις. Οι λέξεις μας μιλάνε για μια πραγματικότητα, ο ΛΟΓΟΣ μας είναι αντικειμενικός.
Αυτό διαχωρίζει τον ΛΟΓΟ του Ηράκλειτου από τον ΛΟΓΟ της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ, και το προ-Χριστού προφήτη Αριστοτέλη.
Δεν ενδιαφέρουν κανένα τα συμπεράσματα του Αριστοτέλη, δεν έχουν καμμιά απολύτως αξία για κανένα αντικειμενικά υπαρκτό πράγμα ή σύστημα πραγμάτων.
Ο Ηράκλειτος θα δώσει την τελική σφάλιαρα στην μεταφυσική. Αυτός ο επιστήμονας φιλόσοφος του οποίου το βιβλίο όταν διάβασε ο Σωκράτης δεν κατάλαβε τίποτα:
αν υπάρχει κάτι που τα πάντα κινεί θα είναι και αυτό ΟΝ θα ανήκει και αυτό στο ΕΝ, θα είναι και αυτό υλοενέργεια:

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΙΑΚΙΖΕΙ ΚΕΡΑΥΝΟΣ. ΤΟΥΤΕΣΤΙ ΚΑΤΕΥΘΗΝΕΙ, ΚΕΡΑΥΝΟΝ ΤΟ ΠΥΡ ΛΕΓΩΝ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ. ΛΕΓΕΙ ΔΕ ΚΑΙ ΦΡΟΝΙΜΟΝ ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΑΙΤΙΟΝ.
μετάφραση:
ΟΛΑ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ ΟΔΗΓΕΙ. ΩΣ ΚΕΡΑΥΝΟ ΕΝΝΟΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΥΡ. ΛΕΕΙ ΑΚΟΜΗ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΥΡ ΕΧΕΙ ΦΡΟΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ.

2 Comments

  1. Daniel Porter said,

    Hello,

    I am looking for a searchable online manuscript of μετα τα Φυσικα for my doctoral dissertation. Can you help me?
    ευκαριστο πολι

  2. atomakaikeno said,

    i don’t think there is something online. only in books.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: