Αριστοτέλους “Μετά τα φυσικά” – 18

November 13, 2007 at 7:44 pm (ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ) ()

META TA ΦΥΣΙΚΑ- ΒΙΒΛΙΟ Δ’

Παράθεση:
1. Αρχή καλείται, αφενός το σημείο του πράγματος από το οποίο μπορεί κάποιος να ξεκινήσει το πρώτον, όπως, για παράδειγμα, στο μήκος και στον δρόμο στη μια άκρη υπάρχει αυτή η αρχή και στην απέναντι η άλλη αφετέρου το σημείο απ’ όπου κάθε πράγμα μπορεί να γίνει με τον καλύτερο τρόπο, για παράδειγμα ακόμα και στη μάθηση πρέπει μερικές φορές να ξεκινάμε όχι από το πρώτο σημείο και από την αρχή του θέματος, αλλά από όπου θα μπορούσαμε να μάθουμε πολύ ευκολότερα. Επίσης, το σημείο από το οποίο ένα πράγμα αρχίζει να γίνεται και το οποίο ενυπάρχει στο πράγμα, όπως η καρίνα ενός πλοίου και το θεμέλιο μιας οικίας, και στα έμβια όντα μερικοί θεωρούν ότι τέτοιας φύσης είναι η καρδιά, άλλοι ο εγκέφαλος και άλλοι ο,τιδήποτε άλλο. Ακόμα, το σημείο από το οποίο αρχίζει ένα πράγμα να γίνεται, και το οποίο δεν ενυπάρχει στο πράγμα, και από το οποίο αρχίζει εκ φύσεως η κίνηση και η μεταβολή, όπως το παιδί από τον πατέρα και τη μάνα και η διαμάχη από τα χλευαστικά λόγια. Αρχή είναι επίσης αυτό κατά την προαίρεση του οποίου κινούνται τα κινούμενα και μεταβάλλονται τα μεταβαλλόμενα, όπως οι άρχοντες στις πόλεις, οι δυνάστες, οι βασιλείς και οι τύραννοι λέγονται «αρχές», αλλά και οι τέχνες, κυρίως μάλιστα οι αρχιτεκτονικές. Ακόμα, το σημείο από το οποίο ένα πράγμα μπορεί το πρώτον να γνωσθεί λέγεται και αυτό αρχή του πράγματος, όπως των αποδείξεων οι υποθέσεις. Ισάριθμες σημασίες έχουν και τα αίτια, διότι όλα τα αίτια είναι αρχές. Το κοινό, λοιπόν, σε όλες τις αρχές είναι ότι αποτελούν το πρώτο σημείο από το οποίο ένα πράγμα είναι ή γίνεται ή γνωρίζεται. Από αυτές, τώρα, άλλες ενυπάρχουν στα πράγματα και άλλες βρίσκονται έξω από αυτά. . Γι’ αυτό η φύση ενός πράγματος είναι αρχή, όπως και το στοιχείο και η διάνοια και η βούληση και η ουσία και η τελική αιτία, διότι σε πολλές περιπτώσεις αρχή τόσο της γνώσης όσο και της κίνησης είναι το καλό και το ωραίο.

Στο κεφάλαιο αυτό ο Αριστοτέλης θα δώσει μια σειρά ορισμούς. Και ξεκινάει με τον ορισμό της λέξης «ΑΡΧΗ». Από όλα όσα λέει το πιο ενδιαφέρον είναι στο τέλος που λέει ότι:
«η φύση ενός πράγματος είναι αρχή, όπως και το στοιχείο και η διάνοια και η βούληση και η ουσία και η τελική αιτία, διότι σε πολλές περιπτώσεις αρχή τόσο της γνώσης όσο και της κίνησης είναι το καλό και το ωραίο.»Γιατί εμπλέκεται στην φιλοσοφία το «καλό» και το «ωραίο»; Η απάντηση είναι ότι στην φιλοσοφία των ΣωκρατοΠλατωνοΑριστοτέλη αν δεν μπει κάπου το «καλό» και το «ωραίο» δεν μπορεί να στηριχθεί η μεταφυσική. Ο υποκειμενισμός περί «καλού» και «ωραίου» είναι βασικό στοιχείο του ιδεαλισμού αλλά και του κύριου ιδεαλίστικού προιόντος που είναι η θρησκεία. Ο τάδε ισλαμιστής θεωρεί καλο/ωραίο αυτό και εκείνο, ο άλλος βουδιστής και ό δείνα σατανιστής θεωρούν καλο/ωράιο τούτο και το άλλο. Γιαυτό οι ορισμοί πρέπει να είναι χαλαροί και όχι αυστηροί, υποκειμενικοί και όχι αντικειμενικοί, αφηρημένοι και όχι συγκεκριμένοι.
Ακριβώς αντίθετο της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας είναι η υλομονιστική αντίληψη η οποία εξετάζει την αντικειμενική πραγματικότητα χωρίς υποκειμενισμούς και άλλες αυθαιρεσίες. Με θεωρία-πείραμα-αποδειξη ως κύρια μέθοδο του ΛΟΓΟΥ, οι επιστήμονες δίνουν ο ένας στον άλλο την σκυτάλη μέσα στους αιώνες, ερμηνεύοντας την αντικειμενική πραγματικότητα και το αντικειμενικά υπαρκτό όν.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ, ΒΙΒΛΙΟ-Δ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Παράθεση:
2. Αίτιο καλείται, υπό μια έννοια, αυτό από το οποίο γίνεται ένα πράγμα και το οποίο ενυπάρχει στο πράγμα αυτό, για παράδειγμα ο χαλκός είναι αίτιο του αγάλματος και το ασήμι του δοχείου, το ίδιο και τα γένη που τα περιλαμβάνουν. Υπό μια άλλη έννοια, το είδος ή υπόδειγμα, δηλαδή ο ορισμός του τι ήταν να είναι και τα γένη που το περιλαμβάνουν (για παράδειγμα, στην οκτάβα αιτία είναι ο λόγος 2:1 και γενικά ο αριθμός) καθώς και τα μέρη που περιλαμβάνονται στον ορισμό. Ακόμα, αυτό από το οποίο ξεκινά το πρώτον η μεταβολή ή η ηρεμία μετά τη μεταβολή, για παράδειγμα ο σύμβουλος είναι αίτιος μιας ενέργειας, ο πατέρας του παιδιού και γενικά ο παραγωγός του προϊόντος και αυτό που μεταβάλλει αυτού που μεταβάλλε¬ται. Ακόμα, αίτιο είναι ο σκοπός, δηλαδή αυτό για χάρη του οποίου ένα πράγμα υπάρχει ή γίνεται, για παράδειγμα για την υγεία οι περίπατοι. Διότι γιατί κάνει κάποιος περιπάτους; λέμε. Για να έχει υγεία” και λέγοντας αυτό πιστεύουμε ότι αποδώσαμε την αιτία. Το ίδιο ισχύει και για όσα ξεκινούν από άλλο κίνητρο και παρεμβάλλονται για να επιτευχθεί ο σκοπός, όπως στο παράδειγμα της υγείας το αδυνάτισμα ή η αποτοξίνωση, τα φάρμακα ή τα ιατρικά εργαλεία. Όλα αυτά είναι για χάρη του σκοπού, διαφέρουν όμως μεταξύ τους επειδή μερικά είναι εργαλεία και άλλα πράξεις. Τόσες περίπου σημασίες έχουν συνεπώς τα αίτια.

Συνέχεια στους ιδεαλιστικούς ορισμούς των λέξεων.
Φυσικά και ο χαλκός δεν είναι αίτιο του αγάλματος και ο άργυρος δεν είναι αίτιο του δοχείου. Ο χαλκός και ο άργυρος είναι στοιχεία της ύλης που αποτελούνται από τις ίδιες άφθαρτες οντότητες, τα άτομα του χαλκού και τα άτομα του αργύρου τα οποία όμως διαφέρουν στην ποσότητα των ηλεκτρονιών και των πρωτονίων και όχι στην ποιότητα τους.
Τόσο τα σωματίδια του ασημιού όσο και του αργύρου είναι τα ίδια ακριβώς, έχουν την ίδια οντική ουσία.
Δεν διαφέρουν το ένα από το άλλο. Αυτή τη θεμελιακή διάκριση δεν μπόρεσε να την κάνει ο πιο «έξυπνος» άνθρωπος της αρχαιότητας ο Αριστοτέλης.
Και πάλι εδώ λειτουργεί ο υποκειμενισμός: Ο Αριστοτέλης ξέρει ότι ο άργυρος είναι πιο σπάνιος από τον χαλκό, ξέρει επίσης ότι με απόλυτα υποκειμενικό τρόπο, οι άνθρωποι δίνουν άλλη αξία στο ασήμι και άλλη αξία στον χαλκό άρα πρέπει να αποτελούν ξεχωριστές ουσίες, ξεχωριστά αίτια.
Υπάρχει όμως κανένας μη-βλάκας που να μην καταλαβαίνει ότι ο άργυρος είναι πιο σπάνιο από τον χαλκό όχι γιατί το αποφάσισαν οι άνθρωποι υποκειμενικά αλλά γιατί ο άργυρος έχει περισσότερα σωματίδια στη δομή του από τον χαλκό.
Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό; Και αυτό εξηγείται με υλομονιστικά κριτήρια καθώς τα μέταλλα παράγονται στους φούρνους των άστρων με συγκεκριμένες απόλυτα εξηγήσιμες επιστημονικές διαδικασίες.
Πριν πεταχτεί κανένας ουλιάδης ή σκαπανέας να μου πει ότι ο Δημόκριτος έριξε κάτι για τα άτομα έτσι για να πει κάτι, χωρίς θεωρία και στοιχεία και αποδείξεις δείτε το παρακάτω απόσπασμα του Αέτιου για τον Δημόκριτο και συγκρίνεται με τους αλλοπρόσαλλους υποκειμενισμούς του Αριστοτέλη, (μιλάει για το πώς αποκτούν χρώμα τα αντικείμενα)

τα δε εξ’ αυτών(των ατόμων) συγκρίματα κεχρώσθαι διάταγήι τε και ρυθμωι και προτροπήι, ών ή μεν έστι τάξις ό δε σχήμα ή δε θέσις

μετάφραση:

τα σύνθετα στοιχεία που προέρχονται από τα άτομα έχουν χρωματιστεί με «διαταγή», «ρυθμό» και «προτροπή» από τους όρους αυτούς ο πρώτος δηλώνει τάξη, ο δεύτερος σχήμα και ο τρίτος θέση.

Τι παρατήρειται; Καταρχήν ότι ο Αέτιος ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ τον Δημόκριτο από τα αρχαία στα αρχαία. Το καταλαβαίνεται αυτό;
Γιατί κάποιος να μεταφράσει κάποιους όρους από τα αρχαία στα αρχαία; Απάντηση: Οι όροι διάταγήι τε και ρυθμωι και προτροπήι είναι επιστημονικοί όροι παρμένοι από επιστημονικό σύγγραμα αυτό του Δημόκριτου και ο Αέτιος προσπαθεί να εκλαικέυσει την επιστημονική γνώση, λέει όρους που (νομίζει ότι) προσεγγίζουν την σκέψη του Δημόκριτου. Τέτοιους επιστημονικούς όρους που εξηγούν το πώς δουλεύουν τα άτομα φυσικά χρειάζονται μετάφραση για τους καταλάβει ο οποιοδήποτε τελειωμένος ιδεαλιστής.
Εμείς όμως θα θέλαμε και τις 1000 σελίδες πανω και τις 1000 σελίδες παρακάτω από εκεί που ο Αέτιος αντέγραψε το διάταγήι τε και ρυθμωι και προτροπήι .
Αν είχαμε αυτές τις σελίδες αντί για το Συμποσιο, την Ατλαντίδα και το Μετά Τα Φυσικά, σίγουρα θα βλέπαμε πως ο Δημόκριτος εξηγεί επιστημονικά και σίγουρα θα είχε προσεγγίσει από 100 μεριές το γεγονός ότι τα στοιχεία όπως ο χαλκός και ο άργυρος διαφέρουν γιατί τα άτομα τους διατάσσονται, συγκεντρώνονται και οργανώνονται διαφορετικά για αυτό και οι αιτίες τους είναι η ίδια οντική ουσία που τα αποτελεί και αποτελεί τα αγάλματα και τα αγγεία και όχι η επιφανειακή διαφορά του χαλκού και του άργυρου που την καταλαβαίνει και η Τζούλια Αλεξανδράτου.

Αυτό το απλό και βασικό που συνέλαβε για πλάκα ο Δημόκριτος δεν μπόρεσε να συλλάβει ο Μέγας Αριστοτέλης.

Στον παρακάτω πίνακα δεν θα βρείτε το Αγαθό και το Ωράιο. Και όμως τα πάντα όσα έχετε δει αποτελούνται από αυτόν το πίνακα:

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟ Δ’ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Παράθεση:
Αφού όμως λέγονται με διάφορες σημασίες, προκύπτει ότι υπάρχουν επίσης διάφορες αιτίες για το ίδιο πράγμα, και μάλιστα όχι συμπτωματικές (για παράδειγμα, και η τέχνη της αγαλματοποιίας και ο χαλκός είναι αιτίες του αγάλματος ως αγάλματος και όχι ως κάτι άλλου, ωστόσο όχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά το ένα ως ύλη και το άλλο ως πηγή της κίνησης), και ότι πολλά πράγματα αποτελούν αμοιβαίες αιτίες το ένα για το άλλο (για παράδειγμα, η άσκηση της ευεξίας και η ευεξία της άσκησης, όχι όμως με τον ίδιο τρόπο, αλλά το ένα ως σκοπός και το άλλο ως πηγή της κίνησης). Ακόμα, το ίδιο πράγμα είναι αιτία για τα ενάντια, διότι αυτό που με την παρουσία του είναι αιτία αυτού εδώ του πράγματος, καμιά φορά, με την απουσία του, το αναγνωρίζουμε ως αιτία του ενάντιου, για παράδειγμα αποδίδουμε το ναυάγιο στην απουσία του καπετάνιου, που η παρουσία του ήταν αιτία της ασφάλειας του πλοίου. Και τα δύο, και η παρουσία δηλαδή και η στέρηση, είναι αιτίες ως προς την κίνηση. Όλα τα αίτια που αναφέρθηκαν εδώ υπάγονται σε τέσσερις σημασίες, που είναι και οι πιο προφανείς. Διότι τα στοιχεία είναι η αιτία των συλλαβών, το υλικό αιτία των κατασκευασμένων πραγμάτων, η φωτιά, η γη και τα παρόμοια αιτίες των σωμάτων, τα μέρη του όλου και οι υποθέσεις αιτίες του συμπεράσματος, με την έννοια ότι είναι εκείνα από τα οποία αυτά γίνονται αντιστοίχως. Από αυτά τώρα μερικά είναι αίτια με την έννοια του υποκειμένου, για παράδειγμα τα μέρη, άλλα με την έννοια του τι ήταν να είναι (το σύνολο, η σύνθεση και το είδος).

Επειδή δεν του βγαίνει λογικά ότι ο χαλκός είναι αιτία του αγάλματος, ο Αριστοτέλης κάνει μια επέκταση και λέει ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλες αιτίες για τα πράγματα. Και συγκεκριμένα για το άγαλμα δέχεται ως αιτία την «αγαλματοποιία», ως κίνηση, ενώ ο χαλκός ως ύλη.
Και η νέα πατέντα όμως είναι αποτυχημένη όπως και η προηγούμενη και οι ελιγμοί πιο κάτω με το ναυάγιο και τον καπετάνιο δείχνουν την ένταση της σύγχυσης του.
Η αιτία της θεμελιακής αποτυχίας του Αριστοτέλη κρύβεται στην λέξη «όχι συμπτωματικές» (ΟΥ ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΣ). Στην ατομική θεωρία το μόνο υπαρκτό είναι τα άτομα και το κενό, και τα υπόλοιπα φαινόμενα είναι ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ των ατόμων και του κενού. Άρα ο χαλκός είναι στοιχείο της φύσης που προκύπτει ως ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΣ συγκεκριμένης κατάστασης της ύλης αλλά και η αφηρημένη λέξη για τον Αριστοτέλη «αγαλματοποιία», αναπαριστά υλοενεργειακές καταστάσεις.
Συγκεκριμένα, η αγαλματοποιία είναι η υλοενεργειακή αλληλεπίδραση του αγαλματοποιού με τον χαλκό. Αν δεν ασκήσει ΔΥΝΑΜΗ ο αγαλματοποιός στον χαλκό, δεν πρόκειται να γίνει άγαλμα.
Για να ασκήσει όμως ΔΥΝΑΜΗ, πρέπει να συμβαίνουν κάποια πράγματα πρώτα:
Αν οι μύες και ο εγκέφαλος του αγαλματοποιού δεν πάρουν γλυκόζη από τις μπουγάτσες που θα φάει, δεν υπάρχει αγαλματοποία.
Αν τις μπουγάτσες δεν τις φτιάξει ο μπουγατσοποιός από γάλα δεν υπάρχει αγαλματοποιία.
Αν η αγελάδα δεν φτιάξει το γάλα τρώγοντας χορτάρι δεν υπάρχει αγαλματοποιία.
Αν το χορτάρι δεν μετασχηματίσει την ηλιακή ενέργεια μέσω της φωτοσύνθεσης δεν υπάρχει αγαλματοποία.
Αν δεν γίνουν πυρηνικές αντιδράσεις στον ήλιο ώστε να παραχθεί ενέργεια δεν υπάρχει ούτε αγαλματοποίια, ούτε αγαλματοποιός, ούτε ασβέστιο, ούτε γάλα, ούτε μπούγατσα, ούτε άγαλμα.
Και όλα αυτά από την σύντηξη στον Ήλιο μέχρι το άγαλμα είναι ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ της Ύλοενέργειας.
Τα ίδια άφθαρτα και σταθερής ουσίας σωματίδια.
Δεν υπάρχει τίποτα χωρίς την Υλοενέργεια.

Όμως θα πεταχτεί κάποιος και θα πει ότι ο Αριστοτέλης θεωρεί την αγαλματοποία «ως πηγή της κίνησης». Ποια όμως «κίνηση» εννοεί ο Αριστοτέλης; Μάλλον μέσα στο μυαλό του βλέπει την κίνηση του σφυριού και του χεριού του αγαλματοποιού και φαντάζεται μια αφηρημένη έννοια «κίνησης» διακριτή από την ύλη και την υλοενέργεια. ΛΑΘΟΣ. Για να κινηθεί το χέρι του αγαλματοποιού πρέπει να συμβούν όλα τα παραπάνω αλλιώς το ξερό του δεν κινείται με τίποτα. Από την άλλη όταν ο τελικά ο αγαλματοποιός αρχίζει να βαράει τον χαλκό προφανώς και ασκεί επάνω στον χαλκό ΔΥΝΑΜΗ.
Να ‘μαστε πάλι στην ΔΥΝΑΜΗ.
Η λέξη ΔΥΝΑΜΗ για κάποιους είναι μυστηριώδης, μυστικιστική και υπερβατική. Λάθος και πάλι. Η ΔΥΝΑΜΗ είναι ΥΛΟΕΝΕΡΓΕΙΑ.
Όταν βαράει το χαλκό με το σφυρί. Τα άτομα του σιδήρου του σφυριού πλήττουν τα άτομα του χαλκού και τον κάνουν άγαλμα. Μεταξύ των ατόμων του σιδήρου του σφυριού και των ατόμων του χαλκού ασκούνται ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις που προκαλούν τριβή και θερμότητα και έτσι αλλάζει σχήμα ο χαλκός. Και η θερμότητα και τριβή είναι υλοενέργεια.
Η ΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΥΛΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ. Κάθε δύναμη που φαντάζεσαι, η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή και η ασθενής πυρηνική εφαρμόζεται με ανταλλαγή σωματιδίων. Υπάρχουν σωματίδια ύλης και σωματίδια δύναμης. Και τα δύο είδη σωματιδίων αποτελούνται από την ίδια μια οντική ούσια. Δεν υπάρχει τίποτα χωρίς σωματίδια, σε κάνενα επίπεδο, σε καμμιά κατάσταση.
Στο σχήμα λοιπόν της δημιουργίας ενός αγάλματος δεν υπάρχει τίποτα που δεν είναι υλοενέργεια, δεν υπάρχει τίποτα αφηρημένο, μαγικό, ιδεαλιστικό, μυστικιστικό.
Και φυσικά πέντε σκαπανείς θα πεταχτούν τώρα να πουν ότι το σχήμα που δίνει στον χαλκό ο αγαλματοποιός, το σχήμα που έχει μέσα στο μυαλό του, το σχέδιο βάσει του οποίου φτιάχνει το άγαλμα κατοικεί στον κόσμο των ιδεών και είναι αφηρημένο. Ξανά λάθος. Χωρίς τον εγκέφαλο του αγαλματοποιού που περιέχει νευρώνες που καίνε γλυκόζη και μάλιστα το 25%, το ¼ της καθημερινά προσλαμβανόμενης ενέργειας δεν υπάρχει άγαλμα, ούτε σχέδιο, ούτε ιδέα. Χωρίς τις συνάψεις στον εγκέφαλο του αγαλματοποιού που σχηματίζονται αφού εξασκηθεί ατέλειωτες φορές, δεν υπάρχει άγαλμα, αν πρώτα δεν χαλάσει χίλια κομμάτια χαλκό ώστε να «παίξουν» οι νεύρωνες του, δεν υπάρχει άγαλμα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: