Στωικές Μπουκίτσες ΙΙΙ

March 30, 2009 at 7:52 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών) ()

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ – ΔΙΑΤΡΙΒΗ Δ΄

Πες μου το εξής: – Ποτέ δεν ερωτεύτηκες κανέ­ναν; Ούτε μικρό κορίτσι, ούτε μικρό αγόρι, ούτε δούλο, ούτε ελεύθερο;

– Τι σχέση έχει λοιπόν αυτό, με το αν είσαι δούλος ή ελεύθερος;

– Ποτέ η ερωμένη δε σε πρό­σταξε να κάνεις κάτι που δεν ήθελες; Ποτέ σου δεν κο­λάκεψες το μικρό σου δούλο; Ποτέ σου δεν του φίλησες τα πόδια; Κι όμως, αν κάποιος σ’ εξαναγκάσει του Καί­σαρα να φιλήσεις τα πόδια, θα το θεωρήσεις προσβολή και κατάχρηση τυραννικής εξουσίας. Τι άλλο λοιπόν είναι η δουλεία; Μήπως ποτέ δεν πήγες νύχτα εκεί που δεν ήθελες; Δεν ξόδεψες περισσότερα απ’ όσα ήθελες; Δεν είπες πράγματα θρηνώντας και στενάζοντας, δεν ανέχτηκες να σε λοιδορούν και να σε διώχνουν;

…………………………………………………………………

Γιατί, πριν αφέντες μας είναι οι καταστάσεις, κι εκείνες είναι πολλές. Γι’ αυτό, κι αυτοί που έχουν στην εξουσία τους κάποια από αυτές, είναι αναγκαστικά αφέντες μας- μια που κανένας δε φοβάται τον ίδιο τον Καίσαρα, αλλά το θάνατο, την εξορία, την αφαίρεση της περιουσίας, τη φυλακή, τον εξευτελισμό. Ούτε αγαπά κανένας τον Καίσαρα, εκτός και αν, τρόπον τινά, αξίζει πολλά, αλλά αγαπούμε τον πλούτο, το αξίωμα του δημάρχου, το αξίωμα του στρατηγού, το αξίωμα του συμβούλου. Αν αγαπούμε και μισούμε και φοβούμαστε αυτά τα πράγματα, αναγκαστικά, αυτοί που τα έχουν στην εξουσία τους, είναι αφέντες μας. Γι’ αυτό και τους προσκυνούμε σαν θεούς- γιατί θεωρούμε ότι, αυτό που έχει εξουσία για τη μέγιστη ωφέλεια, είναι θείο. Και μετα συνεχίζουμε λανθασμένα με την εξής πρόταση: «αυτός έχει την εξουσία για τη μέγιστη ωφέλεια». Αναγκαστικά, και το συμπέρασμα από αυτές τις προτάσεις, θα συναχθεί λανθασμένα.

Advertisements

Permalink Leave a Comment

ΣΤΩΙΚΕΣ ΜΠΟΥΚΙΤΣΕΣ ΙΙ

February 28, 2009 at 8:37 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών) (, )

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗ Β΄, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ

Αν, στη θέα των εξωτερικών πραγμάτων μένεις με το στόμα ανοικτό, αναγκαστικά θα κυλιέσαι πάνω κάτω, σύμφωνα με το θέλημα του κυρίου. Ποιος είναι αυτός, λοιπόν, ο κύριος; Αυτός που εξουσιάζει τα πράγματα που επιδιώκεις με ζήλο, ή που αποστρέφεσαι.

Τα υλικά πράγματα είναι αδιάφορα αλλά η χρήση τους δεν είναι αδιάφορη…..Έτσι λοιπόν στην ζωή, το κυριότερο καθήκον είναι το εξής: να ξεχωρίζεις τα πράγματα, να τα διακρίνεις και να λες: «Τα εξωτερικά δεν εξαρτώνται από μένα. Η βούληση εξαρτάται από μένα. Που θα αναζητήσω το καλό και το κακό; Μέσα μου, σ’ αυτά που είναι δικά μου» Από τα ξένα, όμως, τίποτα μην πεις ποτέ ότι είναι καλό ούτε κακό, ούτε ωφέλεια, ούτε ζημία ούτε τίποτα άλλο από αυτά.

Τι είσαι; Άνθρωπος. Αν βλέπεις τον ευατό σου ως κάτι ανεξάρτητο, πρέπει, σύμφωνα με τη φύση, να ζήσεις μέχρι τα γηρατειά, να πλουτίσεις και να είσαι υγιής. Αν, όμως τον βλέπεις ως μέρος κάποιου όλου, εκείνο το όλο επιτάσσει τη μια να αρρωστήσεις, την άλλη να ταξιδέψεις στη θάλασσα και να κινδυνέψεις, την άλλη να βρεθείς στην ανάγκη και να πεθάνεις πριν την ώρα σου. Γιατί λοιπόν δυσανασχετείς;………………«Τώρα λοιπόν εγώ πρέπει να δικαστώ;», Τώρα, λοιπόν, άλλος πρέπει να έχει πυρετό, άλλος να ταξιδεύει με πλοίο, άλλος να πεθάνει, άλλος να καταδικαστεί……….Καθήκον σου λοιπόν είναι να έρθεις και να πεις αυτά που πρέπει, να τακτοποιήσεις τις υποθέσεις όπως αρμόζει. Τότε, εκείνος λέει: «Σε κρίνω ένοχο». «Καλά έκανες. Εγώ έκανα το καθήκον μου, αν έκανες και συ το δικό σου, θα το δεις ο ίδιος». Γιατί και ο δικαστής διατρέχει κάποιο κίνδυνο, μην το ξεχνάς.

Ποιες περιστάσεις άνθρωπε; Αν ονομάζεις όσα σε περικυκλώνουν περιστάσεις, τότε όλα είναι περιστάσεις. Αν όμως ονομάζεις έτσι τα δύσκολα πράγματα, ποια η δυσκολία υπάρχει στο να καταστραφεί αυτό που έχει γεννηθεί; Αυτό που καταστρέφει είναι ή το μαχαίρι ή ο τροχός ή η θάλασσα ή το κεραμίδι ή ο τύραννος. Τι σε ενδιαφέρει από ποιο δρόμο θα κατέβεις στον Άδη; Όλοι είναι ίσοι. ……….«Κινδυνεύω το κεφάλι μου όταν είμαι κοντά στον Καίσαρα». Εγώ όμως που κατοικώ στη Νικόπολη, όπου γίνονται πολλοί σεισμοί, δεν κινδυνεύω; Και εσύ ο ίδιος όταν διαπλέεις την Αδριατική, τι διακινδυνεύεις; Όχι το κεφάλι σου;

Τα ανεξάρτητα από τη βούληση μου δεν έχουν καμιά σημασία για μένα.

Permalink Leave a Comment

Στωικές Μπουκίτσες

February 8, 2009 at 5:09 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών) (, )

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, ΔΙΑΤΡΙΒΗ Α΄

Αν πρέπει να πεθάνω αμέσως, πεθαίνω. Κι αν πρέπει να πεθάνω μετά από λίγο, τώρα γευματίζω, αφού ήρθε η ώρα για το γεύμα, και μετά πεθαίνω.

Για το λογικό ζώο το μόνο ανυπόφορο πράγμα είναι το παράλογο, ενώ το εύλογο είναι ανεκτό.

Σκέψου μόνο πόσο πουλάς τη βούληση σου. Άνθρωπε, αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο μη την πουλάς φθηνά.

“Εμπρός, λοιπόν, Επίκτητε ξυρίσου. Αν είμαι φιλόσοφος, λέω “δεν ξυρίζομαι”. “Εγώ όμως θα σου κόψω τον λαιμό.” Αν είναι να αισθανθείς καλύτερα, κόψτον.”

Ο Θρασέας συνήθιζε να λέει: “Προτιμώ να με σκοτώσουν σήμερα παρά να εξοριστώ αύριο”. Τι του είπε, λοιπόν, ο Ρούφος; “Αν επιλέγεις τον θάνατο ως τη βαρύτερη δυστυχία, τι ανόητη επιλογή! Αν, όμως, ως την ελαφρύτερη, ποιος σου έχει δώσει δικαίωμα να επιλέγεις; Δεν θέλεις να είσαι ικανοποιημένος με ότι σου έχει δοθεί;”

Αυτά κατάλαβε και ο Πρίσκος ο Ελουίδιος και όταν τα κατάλαβε, έπραξε. Όταν ο Βεσπασιανός του έστειλε μήνυμα να μην πάει στη Σύγκλητο, απάντησε: “Είναι στο χέρι σου να μη μ’ αφήσεις να ΄μαι συγκλητικός” – “Πήγαινε αλλά όταν μπεις μέσα μη μιλήσεις”, “Μη με ρωτάς και δεν θα μιλήσω”, “Πρέπει όμως να σε ρωτήσω”, “Και εγώ θα πω αυτό που μου φαίνεται δίκαιο”, “Αν το πεις όμως θα σε σκοτώσω”, “Πότε λοιπόν, σου είπα ότι είμαι αθάνατος; Και εσύ θα κάνεις το δικό σου και εγώ το δικό μου. Δική σου υπόθεση είναι να με εξορίσεις, ενώ δική μου είναι να φύγω χωρίς να λυπάμαι. Δική σου υπόθεση είναι να με σκοτώσεις, ενώ δική μου είναι πεθάνω χωρίς να τρέμω.”

Permalink Leave a Comment

Ο Επίκουρος για τη φτώχεια

January 15, 2009 at 5:55 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών, ΡΗΤΑ) (, )

– Αν ζήσεις σύμφωνα με τη φύση, δε θα’ σαι ποτέ φτωχός. Αν ακολουθήσεις τις δοξασίες, ποτέ δεν θα γίνεις πλούσιος.

– Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα αλλά αυτός που λαχταρά περισσότερα.

– Η αυτάρκεια είναι το μεγαλύτερο από τα πλούτη. (ΠΛΟΥΣΙΟΤΑΤΟΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΠΑΝΤΩΝ)

– Αυτός που δεν ικανοποιείται με λίγα δεν ικανοποιείται με τίποτα. (Ω ΟΛΙΓΟΝ ΟΥΧ ΙΚΑΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΤΩ ΓΕ ΟΥΔΕ ΙΚΑΝΟΝ)

– Από την απάνθρωπη δραστηριότητα συσσωρεύονται μεγάλα πλούτη αλλά η ζωή γίνεται τρισάθλια. (ΕΞ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΘΗΡΙΩΔΟΥΣ ΟΥΣΙΑΣ ΜΕΝ ΠΛΗΘΟΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΤΑΙ, ΒΙΟΣ ΔΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΣ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ)

Permalink 1 Comment

Παπα-Πλούταρχος κατά Επικούρειων ΙΙΙ

December 13, 2008 at 5:27 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών) ()

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ – ΠΡΟΣ ΚΩΛΩΤΗΝ 1125Ε – Εκδ. ΚΑΚΤΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ:

εύροις δ’ αν επιών πόλεις ατείχιστους, αγράμματους, αβασίλευτους, αοίκους, αχρημάτους, νομίσματος μή δεομενας, απείρους θεάτρων και γυμνασίων, ανίερου δε πόλεως και αθέου, μη χρωμένης ευχαίς μηδ’ όρκοις μηδέ μαντείαις μηδέ θυσίαις επ’ αγαθοίς μηδ’ αποτροπαίς κακών ουδείς έστιν ουδ’ εσται γεγονώς θεατής. αλλά πόλις αν μοι δοκεί μάλλον εδάφους χωρίς η πολιτεία της περί θεών δόξης υφαιρεθείσης παντάπασι σύστασιν λαβείν ή λαβούσα τηρήσαι. τούτο μέντοι το συνεκτικόν απάσης κοινωνίας και νομοθεσίας έρεισμα και βάθρον ου κύκλω περιιόντες ουδέ κρύφα και δι’ αινιγμάτων, αλλά τήν πρώτην των κυριωτάτων δοξών προσβαλόντες ευθύς ανατρέπουσιν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Στις περιπλανήσεις σου μπορεί να συναντήσεις πόλεις ατείχιστες, χωρίς γραφή, χωρίς βασιλιάδες, χωρίς σπίτια, χωρίς ιδιοκτησίες, που δεν χρειάζονται νόμισμα, που δεν γνωρίζουν θέατρα και γυμναστήρια. Πόλη όμως χωρίς ιερά και θεούς, που δεν καταφεύγει σε προσευχές, όρκους, μαντείες, θυσίες για την απόκτηση των αγαθών ούτε για την αποτροπή των κακών, δεν υπήρξε ποτέ κάνεις που να είδε ούτε θα υπάρξει ποτέ. Αντίθετα, μου φαίνεται πως περισσότερο μπορεί μια πόλη χωρίς έδαφος να λάβει σύσταση και, αφού τη λάβει, να τη διατηρήσει παρά πολίτευμα, αν υποσκαφθεί η αντίληψη για τους θεούς. Τούτο λοιπόν το βάθρο και έρεισμα, που συνέχει κάθε κοινωνία και νομοθεσία, ανατρέπουν (οι Επικούρειοι), όχι κάνοντας κύκλους ούτε κρυφά και με αινίγματα, αλλά ρίχνοντας καταπάνω του την πρώτη από τις πιο κύριες δόξες τους*.

* ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ, ΚΥΡΙΑΙ ΔΟΞΑΙ Ι: «Το μακάριο και άφθαρτο ον ούτε το ίδιο γνωρίζει ενοχλήσεις ούτε σε άλλο προξενεί ενοχλήσεις, οπότε δεν επηρεάζεται από θυμούς ούτε από ευχαριστίες.

Permalink Leave a Comment

παπα-Πλούταρχος κατά επικούρειων για αθέια (2)

November 29, 2008 at 10:19 am (Αποσπάσματα Προσωκρατικών)

Πλούταρχος: “Προς Κωλώτην-1123”

ΚΕΙΜΕΝΟ:

τις ούν κινεί τά πεπιστευμένα και μάχεται τοις εναργέσιν; οί, μαντικήν αναιρούντες και πρόνοιαν υπάρχειν θεών μή φάσκοντες μηδέ τον ήλων έμψυχον είναι μηδέ την σελήνην, οις πάντες άνθρωποι θύουσι και προσεύχονται και σέβονται, τό δέ φύσει περιέχεσθαι τά τεκόντα των γεννωμένων ουχί πάσι φαινόμενον αναιρείτε; τό δέ πόνου και ηδονής μηδέν είναι μέσον ουκ αποφαίνεσθε παρά την πάντων αίσθησιν, ήδεσθαι τό μή άλγεΐν και πάσχειν τό μή < κείσθαι >  λέγοντες;

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Ποιος, λοιπόν, ανατρέπει τις πεποιθήσεις και πολεμάει τα εναργή; Αυτοί που αναιρούν τη μαντική και δεν δέχονται ότι υπάρχει πρόνοια θεών ούτε ότι ο ήλιος και η σελήνη είναι έμψυχα όντα, στα οποία θυ­σιάζουν, προσεύχονται και δείχνουν σεβασμό όλοι οι άνθρωποι. Δεν αναιρείτε το ότι οι γεννήτορες προστατεύουν και αγαπούν τους γόνους τους, κάτι που φαίνεται γεγονός σε όλους; Δεν αποφαίνεστε, αντίθετα προς όσα αισθάνονται όλοι οι άνθρωποι, πως δεν υπάρχει ενδιάμεσο μεταξύ πόνου και ηδονής, όταν ονομάζετε ηδονή την έλλειψη πόνου και λέτε ότι κάποιος υφίσταται κάτι, όταν δεν βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας;


Permalink Leave a Comment

Ο Στρατηγός Γάιος Κάσσιος Λογγίνος λίγο πριν την ώρα μηδέν

November 10, 2008 at 6:15 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών)

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΒΙΟΙ: ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ

Άλλα ταύτα μεν ήδη που φέρει και το αυτόματον. ο  δε δεξάμενος τον φόνον εκείνον και τον αγώνα χώρος, εις ον η σύγκλητος ηθροίσθη τότε, Πομπήιου μεν εικόνα κειμένην έχων, Πομπηίου δ’ ανάθημα γεγονώς τών προσκεκοσμημένων τω θεάτρω, παντάπασιν απέφαινε δαίμονος τίνος αφηγουμένου και καλούντος εκεί την πράξιν έργον γεγονέναι. και γαρ ουν και λέγεται Κάσσιος εις τον ανδριάντα τού Πομπηίου προ της εγχειρήσεως αποβλέπων επικαλεϊσθαι σιωπή, καίπερ ουκ αλλότριος ων των Επίκουρου λόγων, αλλ’ ο καιρός ώς έοικεν ηδη τού δεινού παρεστώτος ενθουσιασμόν ενεποίει και πάθος αντί τών προτέρων λογισμών.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Αλλά αυτά ίσως τα ρυθμίζει η απλή τύχη. ό­μως ο χώρος, όπου συντελέστηκε αυτός ο φόνος και ο αγώνας, και στον οποίο τότε συγκεντρώθηκε η σύγκλητος, που είχε το άγαλμα του Πομπηίου και που ήταν αφιερωματικός στον Πομπήιο για τα επιπρό­σθετα εξωραϊστικά έργα στο θέατρο, φάνηκε εντελώς ότι ήταν έργο κάποιου θεού που καθοδηγούσε και κα­λούσε εκεί για το έγκλημα. Λέγεται λοιπόν ότι ο Κάσσιος, κοιτάζοντας λίγο πριν από την ανάληψη δράσης τον ανδριάντα του Πομπηίου, ζήτησε τη βοή­θεια του σιωπηλά*, αν και δεν ήταν ξένος προς τις από­ψεις του Επικούρου- αλλά, όπως φαίνεται, η στιγμή μπροστά στο κακό που ήδη ήταν μπροστά του προκα­λούσε μέσα του ενθουσιασμό και πάθος αντί για τους προηγούμενους (Επικούρειους) προβληματισμούς.

*που ήξερε τώρα ο Πλούταρχος τι σκεφτότανε ο επικούρειος Κάσσιος, σιωπήλα από μέσα του, είναι ένα μυστήριο.

Permalink Leave a Comment

ΑΙ ΚΕΝΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ

November 1, 2008 at 7:23 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών)

“ΑΙ ΚΕΝΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ, ΩΣΠΕΡ ΑΙ ΔΟΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΙΩΝ, ΟΥ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣΙΝ ΚΕΝΑΙ, ΠΡΟΣ ΔΕ ΤΩ ΚΕΝΑΙ, ΚΑΙ ΔΥΣΠΟΡΙΣΤΟΙ ΟΥΚ ΑΠΕΟΙΚΕ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑ ΜΕΝ ΠΕΙΝΕΙΝ, ΑΙΕΙ ΔΕ ΔΙΨΑΝ. ΤΟ ΠΕΛΛΑΝ ΜΕΝ ΚΕΚΤΗΣΘΑΙ, ΜΕΤ΄ΑΝΙΩΝ Δ’, ΕΣΤΙ ΚΕΝΟΝ.”

Οι μάταιες επιθυμίες, όπως είναι η επιθυμία για δόξα και τα παρόμοια δεν είναι μόνο μάταιες. Επιπλέον είναι δύσκολο να εκπληρωθούν. Δεν διαφέρουν από το να πίνεις πολλά υγρά και να είσαι πάντα διψασμένος. Το να διαφεντεύεις την Πέλλα και συγχρόνως να ζεις μέσα στην στενοχώρια είναι ματαιότητα.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΟΙΝΟΑΝΔΕΑΣ

Permalink Leave a Comment

παπαΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ κατά επικούρειων για αθεϊα

September 14, 2008 at 3:32 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών)

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, «ΠΡΟΣ ΚΩΛΩΤΗΝ», 23, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ τόμος 29

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Ουκ άνθρωπον, ω Κωλώτα, μή λέγειν αγαθόν ουδ’ ιππείς μύριους δεινόν έστιν, αλλά τον θεόν μη λέγειν θεόν μηδέ νομίζειν, ο πράττετε υμείς μήτε Δια γενέθλιον μήτε Δήμητραν θεσμοφόρον είναι μήτε Ποσει­δώνα φυτάλμιον ομολογείν εθέλοντες. ούτος ο χωρισμός των ονομάτων πονηρός έστι και τον βίον εμπίπλησιν ολιγωρίας άθεου και θρασύτητος, όταν τάς συνεζευγμένας τοις θεοίς προσηγορίας αποσπώντες συναναιρήτε θυσίας μυστήρια πομπάς εορτάς. τίνι γαρ προτέλεια θύσομεν, τίνι σωτήρια; πως δε φωσφόρεια, βακχεία, προτέλεια γάμων άξομεν, μη απολιπόντες μηδέ βακχεία και φωσφόρους και προηροσίους και σωτήρας;

Ταύτα γάρ άπτεται, των κυριωτάτων και μεγίστων εν πράγμασιν έχοντα την απάτην, ου περί φωνάς τινας ουδέ λεκτών σύνταξιν ούδ’ ονομάτων συνήθειαν. ως ει γε και ταύτα τον βίον ανατρέπει, τίνες μάλλον υμών πλημμελούσι περί την διάλεκτον, οι το των λεκτών γένος ουσίαν τω λόγω παρέχον άρδην αναιρείτε, τας φωνάς και τα τυγχάνοντα μόνον απολιπόντες, τα δε μεταξύ σημαινόμενα πράγμα­τα, δι’ ων γίνονται μαθήσεις διδασκαλίαι προλήψεις νοήσεις ορμαί συγκαταθέσεις, το παράπαν ουδ’ είναι λέγοντες;

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Ποιος όμως άνθρωπος έζησε χειρότερα εξ αιτίας αυτών; Ποιος άκουσε το επιχείρημα και δεν κατάλαβε ότι είναι α­ντίδραση ανθρώπου που παίζει με τον τρόπο του μορφωμέ­νου ή που προτείνει τη διαλεκτική αυτή άσκηση σε άλλους; Το φοβερό δεν είναι, Κωλώτη, να μη λες τον άνθρωπο αγαθό και τους ιππείς δέκα χιλιάδες, αλλά να μη λες τον θεό θεό ούτε να τον πιστεύεις, πράγμα που κάνετε εσείς, μη θέλο­ντας να παραδεχτείτε ότι ο Ζευς είναι γενέθλιος, η Δήμητρα θεσμοφόρος και ο Ποσειδών φυτάλμιος.

Τούτος ο χωρι­σμός των λέξεων είναι εκ του πονηρού και γεμίζει τη ζωή με αθεΐα, αδιαφορία και θρασύτητα, όταν, αφαιρώντας τις προσηγορίες που έχουν συνδεθεί με τους θεούς, εξαφανίζετε ταυτόχρονα θυσίες, μυστήρια, πομπές και γιορτές.

Σε ποιον θα προσφέρουμε θυσίες πριν το όργωμα, σε ποιον θυσίες για τη σωτηρία;

Πώς θα τελέσουμε φωσφόρεια, βακχεία, προ­γαμιαίες θυσίες, αν δεν έχουμε αφήσει θεούς της βακχείας, θεούς που φέρνουν το φως, προστάτες του οργώματος και σωτήρες;

Τούτες οι απόψεις αγγίζουν τα πιο βασικά και σπουδαία θέματα και εξαπατούν ως προς την πραγματικότητα και όχι σε σχέση με ορισμένες λέξεις, τη σύνταξη των λεκτών ή την κοινή σημασία των όρων. Στ’ αλήθεια, αν τούτα ανατρέπουν τη ζωή, ποιοι κάνουν σφάλματα ως προς τη γλώσσα περισσότερο από εσάς, οι οποίοι αναιρείτε πλή­ρως το γένος των λεκτών, που παρέχει την ουσία στον λόγο, αφήνοντας μόνο λέξεις και γεγονότα, ενώ για τα ενδιάμεσα, τα σημαινόμενα πράγματα, με τη βοήθεια των οποίων γίνεται η μάθηση, η διδασκαλία, με τη βοήθεια των οποίων προκύπτουν προαντιλήψεις, νοήσεις, ορμές, συγκαταθέ­σεις, λέτε πως ούτε καν υπάρχουν;

Permalink Leave a Comment

Διογένης Οινοανδέας

July 9, 2008 at 5:13 pm (Αποσπάσματα Προσωκρατικών)

Απ. 56

ΚΕΙΜΕΝΟ:

[…την σοφίαν ου πανταχού κομι]-ουμεν, επεί πάντες μη δύνανται, δυνατήν δε αυτήν αν υποθώμεθα, τότε ως αληθώς ο των θεών βίος εις ανθρώπουςμεταβήσεται. δικαιοσύνης γαρ εσται μεστά πάντα και φιλαλληλίας,και ου γενήσεται τειχών ή νόμων χρεία και πάντων όσα δι’ αλλήλους σκευωρούμεθα.περί δε των από γεωργίας ανανκαίων, ως ουκ εσομένωνήμ[ειν τότε δούλων
και γαρ ά[ρόσομεν αυτοί καί σκάφο[μεν καί των φυτών έπιμελ[ησόμεθα,
καί ποταμο[ύς παρατρέψομεν καί τα [ς φοράς
επιτηρήσο[μεν……
μεν α μη τω […….
μενοι καιρο[……..
καί διακόφει [κατά το
δέον το συνε[χώς
συνφιλοσοφείν τοια[υτα.
τά γάρ γεωργή[ματα ων
η φύσις χρήζει [παρέξει…

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

56. [Τη σοφία δεν γίνεται να τη μεταδώσουμε παντού]
για το λόγο ότι δεν είναι όλοι σε θέση να την δεχτούν.
Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι δυνατό, τότε αληθινά ο
τρόπος ζωής των θεών θα περάσει στους ανθρώπους. Γιατί
τα πάντα θα ‘ναι γεμάτα δικαιοσύνη και φιλαλληλία και
δεν θα ‘χουμε ανάγκη από τείχη ή νόμους ή όλα εκείνα που
μηχανευόμαστε ο ένας για τον άλλον. Όσο για τα αναγκαία
που μας παρέχει η γεωργία, μιας και δεν θα ‘χουμε [δούλους],
αφού εμείς θα οργώνουμε και θα σκάβουμε και θα φροντίζουμε
[τα σπαρτά] και ποτάμια θα [εκτρέ]ψουμε και τις [σοδειές]
θα προσέχουμε [,..]

πηγή: Η Μεγάλη Επιγραφή – ΕΚΔ. ΘΥΡΑΘΕΝ

Permalink Leave a Comment

Next page »