Σχόλια 28ου Αποσπάσματος: Δείγματα ενιστικής φιλοσοφίας

October 18, 2007 at 5:35 pm (Uncategorized) ()

Σημείο 1ο: ΤΑ ΑΪΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΕΙΡΟΠΛΗΘΕΙΣ ΟΥΣΙΕΣ.
Η ουσία του Όντος είναι τα άτομα. Το Ον αποτελείται από άτομα. Δεν υπάρχει αφηρημένη εκδοχή του Όντος υπάρχουν μόνο τα άτομα και το κενό ως υπαρκτός τόπος στον οποίο υπάρχουν μόνο τα άτομα. Δεν νοείται το Ον χωρίς τα άτομα. Ο χαρακτηρισμός “αιώνιος” στο Ον υπάρχει γιατί τα άτομα είναι αιώνια.

Σημείο 2ο) ο χώρος “ΚΕΝΟ”/”ΟΥΔΕΝ”/”ΑΠΕΙΡΟ” το κάθε άτομο “ΔΕΝ”/”ΝΑΣΤΟ”/”ΟΝ”.
Το κάθε άτομο είναι Ον, περιλαμβάνει την μοναδική υπαρκτή οντική ουσία. Ο χώρος είναι ΟΥ-ΔΕΝ δηλαδή δεν περιλαμβάνει άτομα, δεν είναι όμως ΜΗ-ΔΕΝ. Δηλαδή σαν χώρος υπάρχει και είναι ΚΕΝΟ. Σε καμιά  περίπτωση δεν είναι “Μη-Ον”. Το “Μη-Ον”, το “Μη-δεν” είναι ανύπαρκτα, α-νόητα και α-διανόητα. Το “Μη-δεν” δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο “Ον”. Το ατομικό Κενό δεν είναι “Μη-δεν”, είναι υπαρκτό Κενό.

Σημείο 3ο) ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΤΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ.
Το ον, η υλική Οντική ουσία είναι μια και ενιαία. Τα άτομα που την αποτελούν είναι διαφορετικά μεταξύ τους και οι διαφορές τους είναι συγκεκριμένες, πεπερασμένες στον αριθμό αλλά άπειρες σε όλη την έκταση του Όντος. Οι διαφορές δηλαδή είναι τρεις (Μορφή, Σχήμα, Μέγεθος) αλλά στο συνολικό αριθμό των άπειρων ατόμων είναι άπειρες. Από αυτό προκύπτει η ατομική ενιστική διδαχή ότι υπάρχουν άπειρα στον αριθμό Σύμπαντα. Κάθε Σύμπαν και μια κλάση ατόμων συγκεκριμένων τριών διαφορών.

Σημείο 4ο) “ΣΤΑΣΙΑΖΕΙΝ ΔΕ ΚΑΙ ΦΕΡΕΣΘΑΙ ΕΝ ΤΩΙ ΚΕΝΩΙ  ΔΙΑ ΔΕ ΤΗΝ ΑΝΟΜΟΙΟΤΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΑΣ ΑΛΛΑΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ”
Τα άτομα κινούνται, τον Ον συνολικά όμως είναι ακίνητο. Τα άτομα κινούνται και συγκρούονται, κινούνται και διαπλέκονται εξαιτίας των διαφορών τους. Οι διαφορές των ατόμων δεν είναι αφηρημένες και μεταφυσικές, ούτε μυστικιστικά αντιθετικές, π.χ όπως λέμε “η Διαφορά του Καλού και του Κακού”. Οι διαφορές των ατόμων είναι αντικειμενικές και συμπληρωματικές, και συνεισφέρουν στην δημιουργία των ορατών πραγμάτων. Μια άλλη χαρισματική ενιστική διδαχή παρομοιάζει τα άτομα με τα γράμματα. Το “Ψ”, το “Ω”, το “Μ” και το “Ι”, διαφέρουν στο σχήμα, μια αντικειμενικά υπαρκτή διαφορά. Το ένα δίπλα στο άλλο δημιουργούν όμως μια λέξη ΨΩΜΙ, ένα σώμα, το οποίο δημιουργείται όταν τα άτομα-γράμματα ενώνονται και διαλύεται όταν αυτά διαχωρίζονται. Το ΨΩΜΙ υπάρχει όσο τα άτομα είναι ενωμένα, είναι συμβεβηκός των ατόμων και των ιδιοτήτων τους. Όταν τα άτομα-γράμματα διαλύονται το ΨΩΜΙ παύει να υπάρχει, τα άτομα δεν χάνονται, είναι άφθαρτα, μπορούν να ενωθούν σε άλλες ενώσεις για να φτιάξουν άλλά σώματα.

Σημείο 5ο) ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΌΜΩΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΜΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΟΥΣΙΑ
Το αποκορύφωμα της ενιστικής υλιστικής σκέψης. Τα σώματα που δημιουργούν τα άτομα δεν είναι ουσία. Η υλοενέργεια παραμένει διακριτή και κβαντισμένη. Οι μορφές της υλοενέργειας δεν είναι ουσίες. Η ουσία είναι μόνο το ΟΝ και είναι υλοενεργειακή, τα άτομα και το κενό. Δεν υπάρχουν μεταφυσικές οντότητες. Υπάρχουν “συμβεβηκότα” των συγκεντρώσεων ατόμων, επίκτητες ιδιότητες που δεν είναι αυθύπαρκτες αλλά γενιούνται και χάνονται.

Σημείο 6ο) ΆΛΛΩΣΤΕ, ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΛΗΝΑ, ΑΛΛΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΑΓΚΙΣΤΡΑ, ΑΛΛΑ ΚΟΙΛΑ, ΑΛΛΑ ΚΥΡΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ.
Η πρώτη σύλληψη των ατόμων από τον πρώτο φιλόσοφο που τα συνέλαβε δεν μπορεί παρά να ήταν μαθηματικής φύσεως. Μόνο κάποιος που είχε στέρεα μαθηματική βάση θα μπορούσε να κάνει τέτοια σύλληψη. Η γραμμή μαθητείας που συνδέει τον Πυθαγόρα με τον Δημόκριτο μέσω του Παρμενίδη και του Λεύκιππου εδώ θα έκανε την διαφορά σε σχέση με τις μυστικιστικές ανοησίες του άσχετου με τον Πυθαγόρα, Πλάτωνα. Τα γεωμετρικά σχήματα των ατόμων είναι μια πρωτογενής μαθηματική σύλληψη των πιο προωθημένων σύγχρονων θεωριών όπως αυτής των χορδών. Οι χορδές είναι υλικές οντότητες με υπαρκτές μαθηματικές ιδιότητες. Και ο Δημόκριτος ο πρώτος ατομικός φιλόσοφος χαρισματικά έστω και πρωτογενώς συνέλαβε την μαθηματικο-γεωμετρική διάσταση αυτών των οντοτήτων.

Σημείο 7ο) ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ Η ΦΘΟΡΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΤΟΥΣ, Η ΓΕΝΕΣΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ, ΑΛΛΟΙΩΣΗ.
Στην σημερινή γλώσσα την βουτηγμένη στην μεταφυσική πλατωνική σαλάτα, η λέξη ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ σημαίνει κάτι αρνητικό και κακό, σημαίνει νοθεύω, χαλάω, παραποιώ. Στην αρχαία προ-πλατωνική ελληνική γλώσσα όμως ΑΛΛΟΙΩ(-ΟΩ) σημαινει ΚΑΘΙΣΤΩ ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΟΝ, ΜΕΤΑΒΑΛΛΩ, ΤΡΟΠΟΠΟΙΩ, και ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ σημαίνει ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ, ΜΕΤΑΒΟΛΗ. Μας λέει λοιπόν ο Δημόκριτος ότι η γένεση των όντων δεν είναι παρά μεταβολή και εξέλιξη. Η μεταβολή και εξέλιξη αφορά τα σώματα που δημιουργούνται από την συσσωμάτωση των άφθαρτων και αναλλοίωτων ατόμων. Η εξελικτική διάσταση της σκέψης των ατομικών φιλοσόφων σχεδόν δίνει στο πιάτο την δαρβινική θεωρία και την πρωτογενή σύλληψη του DNA όπως θα φανεί και από αυτό και από άλλα αποσπάσματα: ΛΕΓΕΙ ΔΕ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΑΝ ΑΥΤΗΙ ΔΙΑΚΡΙΣΙΝ ΟΥ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙ ΖΩΙΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΦΥΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΚΟΣΜΩΝ  ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ΠΕΡΙ ΑΙΣΘΗΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ.

Advertisements

Permalink Leave a Comment

Αποδείξεις ότι οι Προσωκρατικοί φιλόσοφοι ήταν επιστήμονες και μάλιστα οι πρώτοι

October 4, 2007 at 5:36 pm (Uncategorized) ()

Τα παρακάτω στοιχεία σε κάποιον μυστικιστή δεν θα πούνε τίποτα. Για κάποιον σκεπτικιστή είναι απλώς ενδείξεις. Για κάποιον αδιάλλακτο ορθολογιστή όμως συνολικά αποτελούν αποδείξεις του γεγονότος ότι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι ήταν επιστήμονες.

 

1) Πρώτο στοιχείο αποτελεί το γεγονός δεν σώθηκαν τα έργα τους. Και μιλάω για έργα πρωτότυπα με την υπογραφή τους ακριβώς όπως υπάρχουν δεκάδες έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Με σωμένη όλη την προσωκρατική γραμματεία οι αλλοπρόσαλλες μεταφυσικές και μυστικιστικές δοξασίες δεν θα είχαν καμμιά τύχη σε μια ορθολογιστική ανθρωπότητα. Υπάρχουν στοιχεία ότι το έργο τους καταστράφηκε συστηματικά και οργανώμενα από αρχαίους μυστικιστές με επικεφαλής τον ίδιο τον Πλάτωνα. Φυσικά οι θρησκείες της ύστερης αρχαιότητας προχώρησαν στην τελική καταστροφή των έργων των προσωκρατικών φιλοσόφων. Την ίδια στιγμή έχουν σωθεί ποιήματα χιλιάδων στίχων και σελίδων όπως η Ιλιάδα του Ομήρου. Δεν υπάρχει λοιπόν καμμιά δικαιολογία για το γεγονός ότι δεν έχουμε στην βιβλιοθήκη μας τους εκατοντάδες τόμους της γραμματείας των προσωκρατικών φιλοσόφων.

 

2) Δεύτερο στοιχείο είναι το γεγονός ότι οι μυστικιστές μεθόδευσαν την εξέλιξη της φιλοσοφίας ώστε να φαίνεται ότι οι προσωκρατικοί φυσικοί προετοίμασαν την θεωρία του ιδεαλισμού και της μεταφυσικής. Ο Πλάτωνας αλλά ακόμα πιο πολύ ο Αριστοτέλης συστηματικά και ύποπτα προσπαθούν με παραθέσεις και παραπομπές σε προσωκρατικούς φιλοσόφους να τεκμηριώσουν μυστικιστικές, μεταφυσικές και θεολογικές δοξασίες. Οι παραθέσεις έχει αξία μόνο ως προς το καθαρό προσωκρατικό κείμενο που παραθέτουν. Τα σχόλια και οι επεξηγήσεις του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη δεν έχουν καμμιά αξία. Είναι σαν μετά απο 2500 χρόνια κάποιος να προσπαθεί να καταλάβει τι είπε ο Αϊνστάιν και ο Καραθεοδωρή διαβάζοντας τα βιβλία του Λιακόπουλου χωρίς πρόσβαση στο αρχικό κείμενο του Αϊνστάιν .

3) Τρίτο στοιχείο είναι το γεγονός ότι από ορισμένους προσωκρατικούς όπως ο Παρμενίδης και ο Εμπεδοκλής έχουν σωθεί ορισμένα ποιήματα αρκετών στίχων. Φυσικά όταν ο Πλάτωνας βάζει τον Παρμενίδη να αναλύει το Ον στον ομώνυμο διάλογο, δεν βάζει τον Παρμενίδη και τον Ζήνωνα να απαγγέλουν ποιηματάκια αλλά να πιάνουν το Ον και να το κάνουν κομματάκια. Άρα λοιπόν εκτός από τα ποιηματάκια υπήρχαν και πεζά επιστημονικά κείμενα, επιστολές, σημείωσεις, επεξηγηματικά σχόλια και κείμενα από παραδόσεις. Δεν θέλουμε λοιπόν μόνο τα ποιήματα αλλά θέλουμε τα πάντα, ότι έγραψε ένας φιλόσοφος, ότι σημείωσαν οι μαθητές και οι ακροατές του για να σχηματίσουμε γνώμη. Έτσι και τώρα όταν ασχολούμαστε με έναν επιστήμονα δεν ψάχνουμε μόνο τα επίσημα κείμενα αλλά ψάχνουμε τα πάντα, ακόμα και τις αποδείξεις από το καθαριστήριο.

4) Τέταρτο στοιχείο είναι το γεγονός ότι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι ήταν πρωτίστως και πάνω από όλα Οντολόγοι. Ξεκινούσαν δηλαδή έχοντας αρχικά στο μυαλό τους μια Τελική Θεωρία του Όντος ή όπως λέγεται σήμερα μια Θεωρία των Πάντων. Η οντολογία-επιστήμη των προσωκρατικών φιλοσόφων θα ερμήνευε και θα εξηγούσε τα πάντα, από τα φυσικά και κλιματικά φαινόμενα μέχρι τις ανθρώπινες αισθήσεις και την κοινωνική οργάνωση. Η τεράστια σύλληψη μιας τέτοιας επιστημονικής θεωρίας έχει σαν λογικό αποτέλεσμα ορισμένα στοιχεία που θα παραθέσω παρακάτω. Η ουσία είναι ότι κάποιος που ξεκινάει με τέτοια προδιαγραφή είναι επιστήμονας μόνο αν έχει η θεωρία του υλιστικές και ενιστικές βάσεις.

5) Πέμπτο στοιχείο το οποίο προκύπτει κατευθείαν από το 4ο είναι το γεγονός ότι οι πρώτες επιστημονικές συλλήψεις και έννοιες όπως οι βασικές έννοιες της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, της ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ, του ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ, της ΔΥΝΑΜΗΣ, των ΧΗΜΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, ακόμα και του ΚΒΑΝΤΙΚΟΥ ΚΕΝΟΥ έπρεπε να αποδωθούν με την τότε γλώσσα. Η τότε γλώσσα ήταν βουτηγμένη στην μεταφυσική αλλά από τα αποσπάσματα που έχουμε βλέπουμε ότι χαρισματικά και με την τότε γλώσσα συνέλαβαν πράγματα που ούτε κατά διάνοια δεν θα πέρναγαν από το μυαλό ενός μυστικιστή. Π.χ πόσο πιο καθαρά ο Εμπεδοκλής θα μπορούσε να μιλησει για τον ΔΥΙΣΜΟ ΚΥΜΑΤΟΣ-ΣΩΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ όπως το λέει στο παρακάτω απόσπασμα:

 

Εμπεδοκλης ος έλεγεν απορρέον το φως σώμα όν εκ του φωτίζοντος σώματος γίνεσθαι πρώτον εν τωι μεταξύ τοπώι της τε γης και του ουρανού, είτα αφίκνεισθαι προς ημάς, λανθάνει δεν την τοιάυτην αυτού κίνησην δια την ταχύτητα.

Ο Εμπεδοκλής έλεγε ότι το φως, απορρέοντας, σώμα καθώς είναι, από το σώμα που φωτίζει, φτάνει πρώτα στην ενδιάμεση περιοχή, μεταξύ γης και ουρανού, και μετά σε μας, και ότι μας διαφεύγει αυτού του είδους η κίνηση του εξαιτίας της ταχύτητας.

6) Έκτο στοιχείο είναι το γεγονός ότι η ευρύτητα της Οντολογίας έκανε τους προσωκρατικούς φιλοσόφους να συλλάβουν, όπως ήταν αναμενόμενο, διαφορετικές όψεις και διαφορετικά επίπεδα οργάνωσης του Όντος. Δηλαδή οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι πατούσαν στους ώμους γιγάντων για να κάνουν όλο και καλύτερες συλλήψεις και όλο και καλύτερες εκλεπτύνσεις. Τα ΡΙΖΩΜΑΤΑ του Εμπεδοκλή, τα ΣΠΕΡΜΑΤΑ του Αναξαγόρα, τα ΑΤΟΜΑ του Δημόκριτου ήταν όλα εκλεπτύνσεις σωστών οντολογικών εννοιών. Ομοίως το ΠΥΡ του Ηράκλειτου, ο ΝΟΥΣ του Αναξαγόρα, το ΟΝ του ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ, η ΔΙΝΗ του Δημόκριτου πάλι είναι βελτιώσεις και συμπληρώσεις αντικειμενικών επιστημονικών συλλήψεων. Υπέρτατο κριτήριο μας θα ήταν και πάλι να είχαμε στην βιβλιοθήκη μας και το ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ του Ηράκλειτου και το ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ του Αναξαγόρα και τα 70 βιβλια του Δημόκριτου και όλα τα βιβλία των προσωκρατικών φιλοσόφων. Πολύ ύποπτα όμως αντί για τα βιβλία των επιστημόνων μας έχουμε στην βιβλιοθήκη μας ιστορίες για την Ατλαντίδα και συμπόσια με τον Αλκιβιάδη.

7) Έβδομο στοιχείο είναι το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς τις σχέσεις μαθητείας των προσωκρατικών φιλοσόφων μεταξύ τους. Π.χ ένα λογικό σχήμα μαθητείας είναι το εξής:ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ->ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ->ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ->ΖΗΝΩΝΑΣ->ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ-> ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ. Η παραπάνω αλυσίδα μαθητείας αν μπορούσαμε να την αποδείξουμε με διασωθέντα γραπτά κείμενα θα ήταν εξαιρετικά πολύτιμο στην τεκμηρίωση της θέσης ότι οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι ήταν επιστήμονες. Φανταστείτε λοιπόν αντί να διαβάζουμε από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη για το τι αυτοί κατάλαβαν ότι είπε ο Πυθαγόρας, να είχαμε τα πρωτότυπα έργα του Πυθαγόρα με την υπογραφή του καθώς και τις σημείωσεις από τις παραδόσεις του Πυθαγόρα που κράτησε ο Ξενοφάνης αλλά και τα πρωτότυπα έργα του ίδιου του Ξενοφάνη. Πόσο πιο καθαρά θα φαινόνταν όλα και πόσο καλύτερη και ακριβέστερη γνώμη θα σχηματίζαμε για τις απόψεις και τις διδασκαλίες των φιλοσόφων. Όσο δεν έχουμε τέτοια κείμενα αλλά τα πολύ ύποπτα διασωθένται ΜΕΤΑΤΑ ΦΥΣΙΚΑ κείμενα του Αριστοτέλη και τις ιστορίες για την Ατλαντίδα, αυτά που μας λέει ο Πλάτωνας για τον Πυθαγόρα είναι το ίδιο αξιόπιστα με τις θέσεις διαφόρων μελετητών ότι ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ και ο Αναξίμανδρος δίδασκε ότι το ΑΠΕΙΡΟΝ είναι ΥΛΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Επιπλέον μια πιθανή σχέση μαθητείας όπως η παραπάνω δίνει κατευθείαν την απόδειξη της αντιμεταφυσικής επιστημονικότητας μιας τέτοιας θέσης. Αν ο Δημόκριτος είχε στην διάθεση του πρωτότυπα έργα του Πυθαγόρα θα τα κατάλαβε 1000 φορές καλύτερα από τον πιο έξυπνο μυστικιστή της αρχαιότητας. Νομίζω ότι ακόμα και σήμερα κάποιος με διψήφιο IQ μπορεί να καταλάβει ότι μια τέτοια θέση είναι αληθής χωρίς να χρειάζεται να δουλεύει στο Κέντρο Φυσικό Ερευνών ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ.

8 Όγδοο στοιχείο είναι το γεγονός ότι ορισμένοι από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους όπως ο Αναξαγόρας, διώχθηκαν για τις απόψεις του. Η δίωξη τους ειδικά μάλιστα όταν έχει να κάνει με διδασκαλίες ότι Ο ΗΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΙΑ και το ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΕΤΡΕΣ συνιστά αυταπόδεικτο στοιχείο του επιστημονικού τους πνεύματος. Ισοδύναμη αποδεικτική αξία έχει το γεγονός ότι άλλοι προσωκρατικοί φιλόσοφοι χαρακτηρίστικαν άθεοι όπως ο Ξενοφάνης και ασεβείς, είτε από τους σύγχρονους τους αλλά ακόμα πιο πολύ από τους μετέπειτα μυστικιστές και μεταφυσικούς. Για ακόμα μια φορά η μη διάσωση πρωτότυπων κειμένων αυτών των φιλοσόφων έστω για λόγους στήριξης οποιασδήποτε μεταφυσικής θεωρίας, συνιστά στοιχείο επιστημονικότητας. Γιατί ο Αναξαγόρας στο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ σίγουρα θα είχε πολλές σελίδες πριν και μετά από κάποιο σημείο που θα αμφισβητούσε τους θεούς. Και αυτές οι σελίδες ήταν που θα ενοχλούσαν περισσότερο τους αγράμματους διώκτες καθώς δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν την λογική, τον ΛΟΓΟ επί του οποίου ο κάθε Αναξαγόρας ή Ξενοφάνης θα τεκμηρίωνε επιστημονικά την ανυπαρξία θεών και μεταφυσικών οντοτήτων.

9) Είμαστε στο ένατο στοιχείο που αποτελεί για μένα την καλύτερη ίσως απόδειξη της επιστημονικότητας των προσωκρατικών φιλοσόφων. Σύμφωνα με αυτό το στοιχείο όταν ο Σωκράτης (ο σοφότερος των Ελλήνων) διάβασε το βιβλίο του Ηράκλειτου αφενός με δεν κατάλαβε σχεδόν τίποτα, αφετέρου είπε ότι είναι βιβλίο ΒΑΘΥ ΓΙΑ ΔΗΛΙΟΥΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ. Είναι σαν να λέμε σήμερα ότι για να καταλάβεις αυτό το βιβλίο πρέπει να έχεις τελειώσει το ΜΙΤ ή να έχεις δουλέψει στην ΝΑΣΑ. Αν λοιπόν ο Σωκράτης δεν κατάλαβε τίποτα από αυτά που είπε ο Ηράκλειτος υπάρχει μια στο δισεκατομμύριο πιθανότητα να κατάλαβε ο Πλάτωνας τον Πυθαγόρα ή τον Δημόκριτο; Ενισχυτικά της θέσης αυτής είναι το στοιχείο της αλυσίδας μαθητείας που συνδέει το Πυθαγόρα με τον Δημόκριτο αλλά και το μίσος του Πλάτωνα για τον Δημόκριτο. Ακόμα πιο ενισχυτικό είναι το στοιχείο της καταστροφής τόσο των έργων του Ηράκλειτου, Πυθαγόρα, Δημόκριτου και η διάσωση κάθε αλλοπρόσαλλης μυστικιστικής, μεταφυσικής δοξασίας του Σωκράτη που δεν κατάλαβε το βιβλίο του Ηράκλειτου.

10) Υπάρχουν πολλά στοιχεία ότι οι προσωκρατικοί φίλόσοφοι-επιστήμονες έκαναν πολλες εφευρέσεις και ανακαλύψεις. Επίσης έκαναν αστρονομικές, γεωγραφικές, κλιματικές, ζωολογικές και ανθρωπολογικές παρατηρήσεις. Σε πολλά σημεία φαίνεται ότι οι προσωκρατικοί έκαναν πραγματικά πειράματα με μαγνήτες, με την φωτιά, με τον άνεμο, με το φως του ήλιου, με το νερό κτλ Ακολουθώντας την σαφώς επιστημονική μέθοδο: ΘΕΩΡΙΑ – ΠΕΙΡΑΜΑ – ΑΠΟΔΕΙΞΗ σίγουρα στα βιβλία του θα τεκμηρίωναν τις θέσεις τους χρησιμοποιώντας αποτελέσματα πειραμάτων. Φυσικά και ως συνήθως δεν έχουμε κανένα πρωτότυπο διασωθέν βιβλίο με οποιοδήποτε στοιχείο.

11) Για πολλούς προσωκρατικούς υπάρχουν στοιχεία ότι είχαν στέρεα μαθηματική παιδεία αλλά και ότι έγραψαν και οι ίδιοι μαθηματικά έργα ενώ έκαναν και μαθηματικές ανακαλύψεις. Μπορεί ο Πλάτωνας να ασέλγησε επάνω στα μαθηματικά και την γεωμετρία τεκμηριώντας κάθε πιθανή και απίθανη μεταφυσική και μυστικιστική σύλληψη, αλλά ο ίδιος Πλάτωνας δεν έχει γράψει κανένα καθαρό μαθηματικό έργο. Αντιθέτως στον κατάλογο έργο του Δημόκριτου (τουλάχιστον ο κατάλογος έχει σωθεί) υπάρχουν 5 μαθηματικά έργα!! Ποιός λοιπόν μπορεί να ήξερε καλύτερα μαθηματικά; Ο Πλάτωνας ή ο Δημόκριτος; Ο Αινστάιν ή ο Λιακόπουλος; Υπενθυμίζω την πιθανή σχέση μαθητείας των προσωκρατικών: ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ->ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ->ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ->ΖΗΝΩΝΑΣ->ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ-> ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ. Άρα λοιπόν χρειάζομαστε όλα τα έργα των προσωκρατικών φιλοσόφων και τα φιλοσοφικά και τα μαθηματικά και τα πειραματικά, τα πάντα. Δεν είναι παράλογη μια τέτοια απαίτηση όταν έχουμε στην βιβλιοθήκη μας τους χιλιάδες στίχους του Ομήρου καθώς και στην ιστορίες για την Ατλαντίδα και τον ερωτιάρη τον Αλκιβιάδη.

12) Άλλο ένα στοιχείο που σχεδόν αποδεικνύει ότι οι προσωκρατικοί ήταν επιστήμονες είναι το γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς δυσφημιστήκαν από τους συγχρόνους τους αλλά και τους μετέπειτα μυστικιστές ως γιόγκι, προφήτες, μύστες, μεσσίες κτλ. Το να είναι ένας φιλόσοφος well adjust με την θρησκεία της τότε εποχής ή ακόμα και θρήσκος δεν δείχνει σε καμμιά περίπτωση ότι δεν είναι επιστήμονας. Επιπλέον κανείς δεν μας λέει ότι οι πανέξυπνοι προσωκρατικοί επιστήμονες-φιλόσοφοι-οντολόγοι, με δεδομένες τις διώξεις του Αναξαγόρα και του Ξενοφάνη, δεν προτίμησαν να ασχολήθούν με την επιστήμη τους αντί να προσπαθήσουν να μορφώσουν τους βουτηγμένους στην μεταφυσική αγράμματους και άσχετους της εποχής τους ή να αποδείξουν στους διάφορους πανύβλακες ότι δεν είναι ελέφαντες. Για αυτό είπα παραπάνω ότι θέλουμε τα πάντα από τους επιστήμονες, ακόμα και τις αποδείξεις από το καθαρίστηριο. Θέλουμε όλα τα στοιχεία, όλα τα βιβλία και μετά θα αποφασίσουμε αν ο Εμπεδοκλής που συνέλαβε την ΣΩΜΑΤΙΔΙΑΚΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ήταν γιόγκι ή επιστήμονας. Αλλά ακόμα και βρούμε ότι Εμπεδοκλής έκανε θυσίες στον Απόλλωνα δεν θα αφαιρεθεί ούτε μισό χιλιοστό από την άφθαστη επιστημονική αξία του. Ακριβώς όπως από τον Μπλαίζ Πασκάλ κράταμε μόνο όλα τα επιστημονικά του έργα και πετάμε στα σκουπίδια κάθε μεταφυσική του ανησυχία. Ακριβώς όπως δεν ενδιαφέρουν κανένα τα βουντού που έκανε ο Νεύτωνας ψάχνοντας να βρει τι μέρα φτιάχτηκε ο κόσμος, αλλά κρατάμε και διδάσκουμε στα Πανεπιστήμια και τα σχολεία μόνο τις επιστημονικές θεωρίες του. Αυτό σημαίνει Επιστήμονας.

 

 

Permalink 4 Comments

Απίστευτο! O Επίκουρος συνέλαβε την κβαντική υπέρθεση και κβαντική μη-τοπικότητα

September 7, 2007 at 4:44 pm (ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΑΡ) ()

Στο 20ο απόσπασμα που προέρχεται από την “Επιστολή Προς Ηρόδοτον” του Επίκουρου, το πιο σημαντικό σημείο είναι αυτό όπου ο Επίκουρος συλλαμβάνει αριστοτεχνικά (το 300 π.Χ) ιδιότητες των σωματιδίων για τις οποίες τιμήθηκε με Νόμπελ Φυσικής ο Richard Feynman το 1965!

http://www.physics4u.gr/articles/2002/diagram.html

Συγκεκριμένα Ο Feynman αμφισβήτησε τη βασική υπόθεση της κλασικής φυσικής ότι κάθε σωματίδιο έχει μια συγκεκριμένη ιστορία (κλασσική τροχιά Α). Αντίθετα, πρότεινε ότι τα σωματίδια κινούνται από ένα σημείο σε ένα άλλο ακολουθώντας κάθε δυνατή διαδρομή διαμέσου του χωροχρόνου (Στο ολοκλήρωμα διαδρομών του Feynman, το σωματίδιο ακολουθεί κάθε δυνατή διαδρομή, όπως η Β), βλέπε σχήμα

Αν σκεφτούμε ότι η “Επιστολή Προς Ηρόδοτον” είναι μια επιτομή του ( 36 τόμων! ) χαμένου έργου του Επίκουρου ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ, με τρόμο μόνο μπορούμε να υποψιαστούμε τι θα μπορούσε να είχε συλλάβει συνολικά ο ατομικός φιλόσοφος Επίκουρος.
Ας δώσουμε όμως το λόγο στο μαέστρο:

Κείμενο – (Επιστολή Προς Ηρόδοτον 46-47):

ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΦΟΡΑ ΚΑΤΑ ΜΗΔΕΜΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΟΨΑΝΤΩΝ ΓΙΝΟΜΕΝΗ ΠΑΝ ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΛΗΠΤΟΝ ΕΚ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΩ ΧΡΟΝΩ ΣΥΝΤΕΛΕΙ. ΒΡΑΔΟΥΣ ΓΑΡ ΚΑΙ ΤΑΧΟΥΣ ΑΝΤΙΚΟΠΗ ΚΑΙ ΟΥΚ ΑΝΤΙΚΟΠΗ ΟΜΟΙΩΜΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙ. ΟΥ ΜΗΝ ΟΥΔ’ ΑΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑ ΛΟΓΟΥ ΘΕΩΡΗΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΣΩΜΑ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΑΦΙΚΝΕΙΤΑΙ – ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΝ ΓΑΡ -, ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΣΥΝΑΦΙΚΝΟΥΜΕΝΟΝ ΕΝ ΑΙΣΘΗΤΩ ΧΡΟΝΩ ΟΘΕΝ ΔΗΠΟΘΕΝ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΟΥΚ ΕΞ ΟΥ ΑΝ ΠΕΡΙΛΑΒΩΜΕΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑΝ ΤΟΠΟΥ ΕΣΤΑΙ ΑΦΙΣΤΑΜΕΝΟΝ, ΑΝΤΙΚΟΠΗ ΓΑΡ ΟΜΟΙΟΝ ΕΣΤΑΙ, ΚΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΣΟΥΤΟΥ ΤΟ ΤΑΧΟΣ ΤΗΣ ΦΟΡΑΣ ΜΗ ΑΝΤΙΚΟΠΕΝ ΚΑΤΑΛΙΠΩΜΕΝ. ΧΡΗΣΙΜΟΝ ΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΚΑΤΑΣΧΕΙΝ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟΝ.

Μετάφραση:

Και όμως, εφ’ όσον το κενό δεν αντιστέκεται καθόλου στη δια μέσου του κίνηση, καθίσταται δυνατό να καλυφθούν αποστάσεις από τα είδωλα σε χρονικό διάστημα αδιανόητο από το νου μας. Γιατί η βραδύτητα είναι η δύναμη της αντίστασης, η οποία συντελεί στην ανακοπή της ταχύτητας, και στο σημείο αυτό δεν υπάρχει αντίσταση. Αλλά, όμως, σε χρόνο τόσο ελάχιστο, που δεν μπορεί το λογικό μας να συλλάβει, είναι δυνατόν το κινούμενο σώμα να βρεθεί σε τόπους περισσότερους από έναν – πράγμα που και αυτό είναι αδιανόητο – και είναι δυνατόν ταυτόχρονα να φθάνει σε χρόνο αισθητά αντιληπτό, από το άπειρο, από οποιοδήποτε σημείο, και άσχετα τελείως από την κίνηση που μπορούνε να αντιληφθούμε. Επειδή η αντίσταση δημιουργεί την αλλαγή κατεύθυνσης. Αυτό, μάλιστα, (γίνεται) χωρίς να υπολογίσουμε την ταχύτητά του. Είναι δε χρήσιμο να αντιληφθούμε και τούτο το στοιχείο.

Ακολουθεί και το σχόλιο για το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΑΠΑΝΤΑ – εκδόσεις Κάκτος Πανεπιστημίου 46 http://www.kaktos.com

78. Ο Επίκουρος περνά τώρα από την κίνηση των ελευθέρων ατόμων στο κενό στην κίνηση των ατόμων μέσα στα σύνθετα σώματα, όπου το κάθε άτομο εξακολουθεί βέβαια να κινείται στο κενό, διότι ακόμα και στα πιο πυκνά σώματα υπάρχει πάντα ένα διάστημα κενού μεταξύ των ατόμων. Όπως και στην περίπτωση των ελευθέρων ατόμων έτσι κι εδώ μπορεί να εξαχθεί βιαστικά το συμπέρασμα ότι μερικά άτομα κινούνται πιο γρήγορα από άλλα. Ας εξετάσουμε την περίπτωση δυο συνθέτων σωμάτων, Α και Β, που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση και εκ των οποίων το A έχει διπλάσια κατά μέτρο ταχύτητα από το Β, ακόμη κι αν περιορίσουμε την παρατήρηση μας στο ελάχιστο συνεχές χρονικό διάστημα {καί κατά τον ελάχιστον συνεχή χρόνον), το Α εξακολουθεί να καλύπτει διπλάσιο διάστημα από το Β. Τείνουμε τότε να πιστέψουμε (προσδοξάζεσθαί) ότι τα άτομα του Α κινούνται με διπλάσια ταχύτητα από εκείνα του Β. Ας προσπαθήσουμε, όμως, τώρα να περάσουμε από την περιοχή της αισθητηριακής αντίληψης σ’ αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε «ατομικό» χρόνο (η όλη άποψη είναι ανάλογη με την έννοια των περάτων στο ζήτημα του μεγέθους). Έστω μια χρονική στιγμή, την οποία μόνο νοητικά μπορούμε να συλλάβουμε {λόγω θεωρητόν χρόνον), ένα χρονικό διάστημα τόσο μικρό που δεν μπορεί καν να αποκληθεί συνεχές, τότε βλέπουμε ότι το συμπέρασμα μας ήταν λάθος, διότι πρέπει να θεωρήσουμε ότι το σώμα αποτελείται από άτομα ακίνητα, που κινούνται μόνο μέσα στο κενό και που η κίνηση τους περιορίζεται από τις μεταξύ τους συγκρούσεις. Αυτή, λοιπόν, τη χρονική στιγμή, τα άτομα και των δυο σωμάτων κινούνται με την ίδια ταχύτητα, καθώς συγκρούονται στιγμιαία κι αναπηδούν στις νέες τους μικρούλες τροχιές προς κάθε κατεύθυνση. Ποια είναι, λοιπόν, η ατομική διαφορά μεταξύ του Α και Β, η οποία προκαλεί τη διαφορά ταχύτητας του σύνθετου σώματος. Είναι απλά και μόνο το γεγονός ότι στο Α περισσότερα άτομα κινούνται κατά τη διεύθυνση του όλου σώματος απ’ όσα στο Β. Στο Β υπάρχει μεγαλύτερη «αντικοπή», επιβραδύνεται περισσότερο από την προς διαφορετικές διευθύνσεις ατομική κίνηση με αποτέλεσμα να κινείται πιο αργά. Και μάλιστα είναι αυτή η «αντικοπή» και μόνο που καθιστά την κίνηση των σωμάτων αισθητή σ’ εμάς (υπό την αίσθησιν το συνεχές της φοράς γιγνεται). Η ατομική κίνηση είναι πολύ γρήγορα για την αντιληπτική ικανότητα των αισθήσεων μας η ένωση των ατόμων σε σύνθετα επιβραδύνει την κίνηση λόγω «αντικοπής» μέχρις ότου, όταν τα σύνθετα γίνουν αρκετά μεγάλα, η κίνηση επιβραδύνεται τόσο ώστε να μας είναι αντιληπτή.
79. Η κίνηση του όλου σώματος είναι, όπως είπαμε, το άθροισμα των κινήσεων των ατόμων που το συνιστούν, αυτές, όμως, οι κινήσεις δεν είναι παρά μια αόριστη σειρά ελαχιστότατων τροχιών προς όλες τις διευθύνσεις.
Είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι το όλο σώμα εκτελεί ολόκληρη αυτή τη σειρά κινήσεων και φθάνει στο τέλος της πορείας του αφού έχει ακολουθήσει παρεγκλιτικές τροχιές προς όλες τις κατευθύνσεις
Μια τέτοια άποψη είναι αδιανόητη και επί πλέον αντιβαίνει σε κάθε αισθητηριακή εμπειρία, διότι σ’ αυτή την περίπτωση το όλο σώμα θα έχει περάσει από κάθε δυνατό σημείο όλων των διευθύνσεων από το οποίο κάποιο από τα άτομα του ξεκίνησε και όχι από το σημείο που το είδαμε εμείς να ξεκινά.

Η αντίρρηση είναι σχεδόν εξωφρενική, μπορούμε, όμως, να διακρίνουμε την άποψη που την στηρίζει: αν η κίνηση του σύνθετου σώματος είναι μόνον το άθροισμα των κινήσεων των ατόμων που περιέχει, τότε αυτό δεν συνεπάγεται ότι μόνο οι ανεπαίσθητες κινήσεις των ατόμων είναι πραγματικές και ότι η κίνηση του συνθέτου σώματος δεν είναι παρά πλάνη;
Ο Επίκουρος απαντά, αινιγματικά με άρνηση. Η κίνηση του σύνθετου είναι πραγματική και καθορίζεται
από την «αντικοπή» των ατόμων που το συνιστούν. Ως ξεχωριστές οντότητες τα άτομα εκτελούν τις μικρές τροχιές τους με άπειρη ταχύτητα, ως μέρη όμως της νέας ενότητας (άθροισμα) συνδυάζονται ώστε να εκτελέσουν μια νέα κίνηση. Το σύνθετο σώμα δεν αποτελεί απλώς συσσωμάτωμα αλλά νέα οντότητα” η κίνηση του είναι κάτι περισσότερο από απλό άθροισμα κινήσεων, είναι μια νέα πραγματικότητα.
Η κίνηση, λοιπόν, του σύνθετου σώματος, αισθητή, συνεχής, συντελούμενη εντός αισθητού χρονικού διαστήματος και οι κινήσεις των ατόμων, ανεπαίσθητες, τεθλασμένες, συντελούμενες σε χρονικά διαστήματα που μόνο νοητικά μπορούν να θεωρηθούν, είναι ανόμοια πράγματα: επει το γε θεωρουμενον πάν ή κατ’ έπιβολήν λαμβανομενον τη διάνοια, αληθές εστίν. Η άποψη αυτή αποτελεί το θεμέλιο της Επικούρειας φυσικής: τόσο ο αισθητός όσο και ο ανεπαίσθητος κόσμος που γίνονται αντιληπτοί από τον νου είναι πραγματικοί και αληθινοί. Υπάρχουν κι εδώ αυστηρές αναλογίες με τη θεωρία των δευτερευουσών ιδιοτήτων: τα άτομα, για παράδειγμα, είναι άχρωμα, τα διαφορετικά τους όμως σχήματα και συσπειρώσεις παράγουν το χρώμα στο σύνθετο σώμα και το χρώμα αυτό δεν είναι πλάνη αλλά πραγματικότητα.

Permalink Leave a Comment

Σχόλιο 19ου Αποσπάσματος: Πιθανές απόψεις των ατομικών φιλοσόφων για τους Αριθμούς

September 4, 2007 at 4:07 pm (Uncategorized) ()

Στο 19ο απόσπασμα, αρχίζει να διαφαίνεται στο περίπου τι μπορεί να είπαν οι ατομικοί σχετικά με τους αριθμούς και τα μαθηματικά. Έχω την υποψία ότι οι τόσο οι υλομονιστές όσο και ο Πυθαγόρας θα δίδαξαν ότι οι αριθμοί παράγονται από τα όντα, είναι προιόντα των όντων και όχι αρχές ή ουσίες.
η φράση “ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΙΟΥΣΙΝ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞ ΑΡΙΘΜΩΝ” θα μπορούσε να περιγράφει μια τέτοια θέση.
Και το “ΕΞ ΑΡΙΘΜΩΝ”, μπορεί να λέει ότι οι κανονικότητες και οι νόμοι που συνάγουμε στα μαθηματικά είναι αποτυπώματα κανονικοτήτων και εσωτερικών υλικών νόμων των όντων.
Τέτοιες αντιμεταφυσικές θέσεις, φυσικά θα ήταν πολύ ενοχλητικές για τον Αριστοτέλη.
Η υποψία μου αυτη την εντείνει το γεγονός ότι όπως και σε άλλη περίπτωση που ο Αριστοτέλης λέει για τους υλομονιστές ότι “δεν τα λένε καλά”, έτσι και εδώ το “ΜΗ ΣΑΦΩΣ ΔΗΛΟΥΣΙ, ΟΜΩΣ ΤΟΥΤΟ ΒΟΥΛΟΝΤΑΙ ΛΕΓΕΙΝ”, εμένα μου λέει ότι ο Αριστοτέλης είχε μπροστά του τα βιβλία του Λεύκιππου και του Δημόκριτου και κάτι υποψιαζόταν αλλά δεν μπορούσε να το ταιριάξει με τις πλατωνικές αυθαιρεσίες.
Όπως ο Σωκράτης δεν καταλάβαινε γρι από το βιβλίο του Ηράκλειτου αλλά υποψίαζοταν ότι αφορά μια επιστήμη 5000 χρόνια μπροστά, έτσι και ο Αριστοτέλης.
Εξαιρετικού ενδιαφέροντος είναι η πληροφορία που κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Ιάμβλιχος) μεταφέρουν ότι ο Λεύκιππος ήταν μαθητής του Πυθαγόρα. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι θα μπορούσε ο Λεύκιππος να μεταφέρει καλύτερα τις διδαχές του Πυθαγόρα τόσο στο βιβλίο του όσο και στο εξαιρετικό μυαλό του δικού του μαθητή, του Δημόκριτου, από ότι υποτίθεται ότι μας μεταφέρει ο Πλάτωνας ο οποίος πήγε στην Κάτω Ιταλία 80 χρόνια μετά τον θάνατο του Πυθαγόρα.
Συγκρίνεται κάποιος που άκουσε ζωντανά τον Πυθαγόρα με κάποιον που μίλησε με κάποιους που ίσως να είχαν μιλήσει με κάποιους που ίσως να είχαν μιλήσει με τον Πυθαγόρα;
Σαν να έχουμε από την μία το βιβλίο κάποιου που μίλησε με τον Αϊνστάιν και κάποιον που θα πάει στις ΗΠΑ το 2030, 80 χρόνια από τον θάνατο του Αϊνστάιν και θα προσπαθήσει να βρει μάρτυρες και στοιχεία για το τι είπε ο Αϊνστάιν . Είμαστε σοβαροί;
Αυτό πρέπει να μας κάνει χίλιες φορές καχύποπτους για τό τι μας λέει ο Πλάτων ότι είπε ο Πυθαγόρας και πως στοιχειοθετούν οι Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης τις μεταφυσικές τους παραδοχές επάνω στα πυθαγόρεια διδάγματα και φυσικά άλλες χίλιες φορές καχύποπτους γιατί χάθηκαν τα βιβλία καταρχήν του Πυθαγόρα και μετά τα βιβλία του Λεύκιππου, του Δημόκριτου και των άλλων επιστημόνων της αρχαιότητας.

Permalink Leave a Comment

Μερικά καρφιά ακόμα στο φέρετρο του Μη-Όντος

August 27, 2007 at 2:37 pm (Uncategorized) ()

Συνέχεια Σχολίων 18ου Αποσπάσματος Επίκουρου “Επιστολή Προς Ηρόδοτον”

Κινούνταί τε συνεχώς αι άτομοι (φησί δέ ενδοτέρω καί ισοταχώς αυτάς κινείσθαι τού κενού τήν είξιν ομοίαν παρεχομένου καί τή κουφοτάτη καί τή βαρυτάτη) τόν αιώνα

Τα άτομα κινούνται συνεχώς και με την ίδια ταχύτητα στο κενό.

καί αι μέν εις μακράν απ’ αλλήλων διιστάμεναι,

μερικά άτομα είναι μακριά από άλλα άτομα.

αι δέ αυτού τόν παλμόν ίσχυσαι, όταν τύχωσι τή περιπλοκή κεκλειμέναι ή στεγαζόμεναι παρά τών πλεκτικών.

Άλλα άτομα πάλλονται όταν τύχουν κλεισμένα σε περιπλοκή (άλλων ατόμων) ή καλυφθούν/σκεπαστούν από πεπλεγμένες ομάδες ατόμων.

Λέξεις-Κλειδιά: Ουσιαστικό παλμός: κραδασμός, τρέμουλο- ρήμα πάλλω: κινώ τι ισχυρώς-τραντάζω, πάλλομαι: κινώ, ταλαντεύω εμαυτόν. Ρήμα ίσχυσαι (ισχύω): είμαι δυνατός, ισχυρός, έχω επίδρασιν, επιβολήν.

ή τε γάρ τού κενού φύσις η διορίζουσα εκάστην αυτήν τούτο παρασκευάζει, τήν υπέρεισιν ουχ οία τε ούσα ποιείσθαι.

Διότι η ίδια η φύση του κενού, η οποία καθορίζει το καθένα από αυτά, δημιουργεί κενό δημιουργεί και την υποστήριξη, χωρίς να είναι τέτοια η ίδια.

Λέξεις-Κλειδία: Υπ-ερείδω: Υποβάλλω ως στήριγμα, υποστηρίζω, στηρίζω υποκάτωθεν. Ερείδω: Στηρίζω επί τίνος, ακουμπώ, υποστηρίζω τι δια να μην πέσει.

Παρατήρηση: Το κενό, όπως λέει ο Επίκουρος, είναι υπαρκτό και ενεργητικό κενό. Υποστηρίζει-στηρίζει τα άτομα, δημιουργεί την υποστήριξη των ατόμων. Μόνο μια υπαρκτή οντότητα θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Άλλο ένα καρφί στο φέρετρο του Μη-Όντος.

ή τε στερεότης η υπάρχουσα αυταίς κατά τήν σύγκρουσιν τόν αποπαλμόν ποιεί, εφ’ οπόσον άν η περιπλοκή τήν αποκατάστασιν εκ τής συγκρούσεως διδώ.

Και η στερεότητα που υπάρχει σ’ αυτά κατά τη σύγκρουση, τα κάνει να αναπηδούν, παρά τη μικρή απόσταση όπου αναπηδούν, όταν βρεθούν αιχμαλωτισμένα σε μια μάζα από άτομα.

αρχή δέ τούτων ουκ έστιν, αιδίων τών ατόμων ουσών καί τού κενού.

Αρχή δε αυτών δεν υπάρχει, αφού τα άτομα και το κενό είναι αιώνια.

Λέξη-κλειδί: ΑΙΔΙΟΣ: ΑΙΩΝΙΟΣ

Παρατήρηση: Το Ον είναι αιώνιο δηλαδή τα άτομα και το κενό είναι αιώνια και δεν έχουν αρχή, δεν έχουν δημιουργηθεί, υπάρχουν από πάντα.

(φησί δ’ ενδοτέρω μηδέ ποιότητά τινα περί τάς ατόμους είναι πλήν σχήματος καί μεγέθους καί βάρους. τό δέ χρώμα παρά τήν θέσιν τών ατόμων αλλάττεσθαι εν ταίς Δώδεκα στοιχειώσεσί φησι. πάν τε μέγεθος μή είναι περί αυτάς. ουδέποτε γούν άτομος ώφθη αισθήσει.)

[Αναφέρει στη συνέχεια πιο κάτω ότι τα άτομα δεν έχουν καμία ιδιότητα εκτός από το σχήμα, το μέγεθος και το βάρος. Το δε χρώμα αλλάζει ένεκα της θέσης των ατόμων, (όπως) ισχυρίζεται στο έργο του “Δώδεκα στοιχειώσεις”. Σχετικά με τα άτομα, δεν υπάρχει σ’ αυτά κανένα μέγεθος. Γιατί κανένα άτομο ποτέ δεν έχει γίνει αντιληπτό από τις αισθήσεις].

Παρατήρηση: Εδώ πρόκειται για σημείωση του αρχαίου μελετητή που έσωσε την Επιστολή. Μιλάει για ακόμα ένα χαμένο έργο τις ΔΩΔΕΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΕΙΣ όπου ο Επίκουρος περιγράφει αναλυτικά τις ιδιότητες-ποιότητες των ατόμων. Μια μικρή ανακολουθία που φαίνεται όταν λέει ότι το μέγεθος αποτελεί ιδιότητα των ατόμων και στην συνέχει λέει ότι «δεν υπάρχει κανένα μέγεθος» σε αυτά, μάλλον εννοεί ότι δεν έχουν μακροσκοπικό μέγεθος ώστε να γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις, όπως λέει στην επόμενη παράγραφο.

Permalink Leave a Comment

Σχόλιο 18ου Απόσπασματος: Μεγάλος αλλά πεπερασμένος αριθμός σχημάτων ατόμων. Άπειρος αριθμός ατόμων από κάθε σχήμα.

August 24, 2007 at 3:33 pm (Uncategorized) ()

Στο 18ο απόσπασμα ο Επίκουρος δίνει μερικά τεχνικά στοιχεία της ατομικής θεωρίας. Συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι ο αριθμός των δυνατών σχημάτων των ατόμων είναι μεν μεγάλος αλλά είναι και πεπερασμένος, ενώ ο αριθμός των ατόμων κάθε σχήματος είναι άπειρος!

Γιατί όμως ο Επίκουρος να μην πει ότι και ο αριθμός των δυνατών σχημάτων είναι άπειρος; Γιατί να μην το κάνει; Δεν έχει να χάσει τίποτα αν πει ότι τα σχήματα των ατόμων είναι άπειρα. Υπενθυμίζω ότι το σχήμα, μαζί με το βάρος, την θέση και την τάξη ανήκει στις μόνιμες ιδιότητες των ατόμων. Η απάντηση είναι ότι επειδή η ατομική θεωρία είναι μια επιστημονική θεωρία, ο Επίκουρος πρέπει μέσω της ατομικής θεωρίας να ερμηνεύσει το σύνολο της πραγματικότητας. Στο κείμενο λέει:

ου γάρ δυνατόν γενέσθαι τάς τοσαύτας διαφοράς εκ τών αυτών σχημάτων περιειλημμένων.

Όπου “διαφοράς” εννοεί τις μακροσκοπικές διαφορές των σωμάτων που δημιουργούνται από “συγκρίσεις”(συνενώσεις) των ατόμων. Δηλαδή λέει ότι δεν θα μπορούσαν τα σώματα που σχηματίζονται από τα άτομα να έχουν τόσες μακροσκοπικές διαφορές αν υπήρχαν άπειρα σχήματα ατόμων. Μια ιδιότητα του μικρόκοσμου των ατόμων λοιπόν επηρεάζει την συμπεριφορά των σωμάτων του μακρόκοσμου. Η ατομική θεωρία είναι λοιπόν συνεπής προς την ενιστική και υλιστική ερμηνεία της πραγματικότητας.

Είμαστε λοιπόν έτοιμοι για άλλη μια εκλέπτυνση της ατομικής θεωρίας:

Permalink Leave a Comment

Σχόλια 16ου Αποσπάσματος: “Συμπτώματα” και “Συμβεβηκότα”

August 15, 2007 at 4:16 pm (Uncategorized) ()

Στο 16ο Απόσπασμα βλέπουμε την εισαγωγή στην συνοπτική θεωρία του Επίκουρου όπως αυτή θα παρουσιαστεί στην “Επιστολή Προς Ηρόδοτον”. Και ο ίδιος μιλάει για το μεγάλο του πολύτομο έργο: τούτο καί εν τή Μεγάλη επιτομή φησι κατ’ αρχήν, καί εν τή <α> Περί φύσεως.

Το πιο σημαντικό σημείο του αποσπάσματος είναι το :παρά δέ ταύτα ουθέν ουδ’ επινοηθήναι δύναται ούτε περιληπτώς ουτ’ αναλόγως τοίς περιληπτοίς, ως καθ’ όλας φύσεις λαμβανόμενα καί μή ως τά τούτων συμπτώματα ή συμβεβηκότα λεγόμενα.

Στο παραπάνω σημείο ο Επίκουρος λέει ότι τα άτομα και το κενό είναι τα μόνα που μπορούν να γίνουν αντιληπτά με τον Νου καθώς αυτά υπάρχουν μόνο “φύσει”. Όλα τα άλλα είναι “Συμβεβηκότα” ή “Συμπτώματα” των ατόμων και του κενού. Αυτό είναι ένα βασικό στοιχείο της ατομικής θεωρίας. Τα ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ είναι οι μόνιμες ιδιότητες των πραγμάτων (ατόμων/κενού) ενώ τα ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ είναι περιστασιακές ιδιότητες και δημιουργούνται προσωρινά ανάλογα με τις διατάξεις των ατόμων.

Τα ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ δεν έχουν ασώματη ύπαρξη, δεν είναι ασώματες ιδιότητες και δεν υπάρχουν μόνες τους αλλά πάντα και μόνο σε σχέση με τα άτομα και το κενό. Τέτοιες ιδιότητες είναι το βάρος, το μέγεθος, το σχήμα, η παρέκκλιση( Ρυσμός, Διαθηγή, Τροπή). Τα ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ όπως το χρώμα, η γεύση, η σκληρότητα κτλ δημιουργούνται από συστήματα/συγκεντρώσεις/συσσωματώματα ατόμων και υπάρχουν όσο υπάρχουν τα συγκεκριμένα συστήματα συστήματα /συγκεντρώσεις / συσσωματώματα και δεν έχουν ανεξάρτητη ύπαρξη.

Μια πρώτη εκλέπτυνση της ατομικής οντολογίας παρουσιάζεται στο παρακάτω σχήμα:

 

Permalink Leave a Comment

Εισαγωγή στα Αποσπάσματα του Επίκουρου

August 10, 2007 at 5:09 pm (Uncategorized) ()

 

Εν αναμονή της κυκλοφορίας του 2ου τόμου των DIELSKRANZ από τις εκδόσεις Παπαδήμα, με τα αποσπάσματα των ατομικών φιλοσόφων, ήρθε η ώρα για να ρίξουμε μια ματιά σε έναν άλλο εξαιρετικό ατομικό φιλόσοφο, τον Επίκουρο. Για καλή μας τύχη έχουμε 2-3 έργα του Επίκουρου τα οποία σώθηκαν μέσα στους αιώνες. Ένα από αυτά είναι η “Επιστολή Προς Ηρόδοτον”. Πρόκειται για μια σύντομη επιτομή του γιγάντιου (37 τόμων) έργου “ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ”του Επίκουρου. Όπως θα δείξω οι θεωρίες του Επίκουρου που παρουσιάζονται στην “Επιστολή Προς Ηρόδοτον” μας δίνουν μια τρομακτική ιδέα για το τι θεωρίες μπορούσε να είχε αναπτύξει ο Επίκουρος στους 37 τόμους του «Περί Φύσεως»

 

Οι εξαιρετικές συλλήψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου συνεχίζονται επιτυχημένα και από τον Επίκουρο, και μάλιστα η ατομική θεωρία διευρύνεται, συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται. Ο Επίκουρος εισάγει νέες ιδέες όπως η “παρέγκλιση” των ατόμων, διαχωρίζει τα επίπεδα ιδιοτήτων-συμβάντων της φύσης σε “συμπτώματα” και “συμβεβηκότα”, ενώ όπως θα δούμε από την ανάλυση της επιστολής, συλλαμβάνει χαρισματικά απίστευτες για την εποχή του ιδέες όπως η ταχύτητα του φωτός, η κίνηση των ατόμων στο κενό, τον κβαντισμένο χωροχρόνο και το γεγονός ότι όταν ένα σωματίδιο κινείται μεταξύ δυο σημείων ακολουθεί όλες τις δυνατές τροχιές άσχετα αν ο παρατηρητής βλέπει μια τροχιά.

 

Ειδικά για τα δύο τελευταία, δικαίως θα αναρωτηθεί κάποιος πως μπόρεσε και το συνέλαβε νοητικά κάποιος πριν 2500 χρόνια. Η απάντηση είναι ότι, αν ένας διανοητής ακολουθήσει τον δρόμο του φιλοσοφικού ριζοσπαστικού μονισμού μπορεί να συλλάβει έννοιες που ποτέ δεν θα συλλάβει ένας μεταφυσικός, ένας ιδεαλιστής, ένας δυιστής, ένας μυστικιστής. Οι μονιστικές ιδέες βρίσκονταί πάντα προς την κατεύθυνση της ερμηνείας της φύσης και της αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι μυστικιστικές και οι μεταφυσικοί ιδεαλιστές δημιουργούν περιττούς μη-υλοενεργειακούς κόσμους που εξυπηρετούν από ανάγκες αισθητικής μέχρι ανάγκες ψυχολογικές και θρησκευτικές. Η μεταφυσική είναι μασκαρεμένη αντιφυσική. Το μίσος για την ζωή και την φύση έγινε θρησκευτική λατρεία του τίποτα και φιλοσοφία των μυστικιστικών ναρκωτικών.

 

Εκεί έρχεται ο σκληρός ριζοσπάστης μονιστής φιλόσοφος που θα ερμηνεύσει την φύση με όρους αλήθειας της αντικειμενικής πραγματικότητας.

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι-επιστήμονες δεν θα μας απογοητεύσουν ποτέ.

Permalink Leave a Comment

Σχόλια Αποσπασμάτων 14 και 15

August 6, 2007 at 4:20 pm (Uncategorized) ()

Ο Θεόφραστος κατόπιν εντολής του Αριστοτέλη είχε γράψει ένα έργο 15 τόμων με τίτλο “ΦΥΣΙΚΩΝ ΔΟΞΑΙ” και περιείχε όλες τις θεωρίες των προσωκρατικών φιλοσόφων. Φυσικά, εννοείται ότι ούτε και αυτό το έργο σώθηκε. Όταν εξαφανίστηκαν τελείως τα έργα των προσωκρατικών φιλοσόφων το “ΦΥΣΙΚΩΝ ΔΟΞΑΙ” ήταν το μόνο έργο μέσω του οποίου είχαν πρόσβαση στην προσωκρατική φιλοσοφία οι μετέπειτα ερευνητές οι οποίοι διασώσαν έτσι έμμεσα κάποια αποσπάσματα.

Από τα αποσπάσματα 14 και 15 φαίνονται καθαρά ορισμένες πλευρές της ατομικής θεωρίας που συμπληρώνουν το παζλ της υλιστικής κοσμοθεώρησης και ταυτόχρονα ικανοποιούν τις οντολογικές ελεατικές απαιτήσεις:

Όσο για τα άλλα αισθητά, κανένα δεν υπάρχει εκ φύσεως, αλλά όλα είναι παθήματα της μεταβαλλόμενης αίσθησης, απ’ την οποία γεννιέται η αισθητή εικόνα [παράσταση]. Ούτε το ψυχρό και το θερμό υπάρχουν εκ φύσεως, αλλά η διαφορετική εντύπωση που έχουμε γι’ αυτά προκύπτει από τη μεταβολή και το μετασχηματισμό του σχήματος [των σωμάτων]

Στα 15.1 και 15.2 ο Θεόφραστος λέει στην ουσία ότι ο Δημόκριτος κατάλαβε ότι ένα οποιοδήποτε σώμα εκπέμπει ακτινοβολία που είναι αισθητή ως οπτικό ερέθισμα και από μια τέτοια γενική μηχανιστική δεν θα μπορούσε να ξεφεύγει ούτε ο Ήλιος ο οποίος εκπέμπει ακτίνες που έρχονται προς εμάς.

Στο 15.3 θίγεται το θέμα των μεγεθών και των σχημάτων των ατόμων το οποίο θα φωτιστεί αργότερα από αποσπάσματα του Επίκουρου και του Λουκρήτιου όταν θα συμπληρωθεί ο πίνακας των σωματιδίων της ατομικής θεωρίας με όλες τους τις ιδιότητες.

Στο 15.4 φαίνεται μια θεμελιακή διαφορά της υλιστικής και της ιδεαλιστικής σχολής φιλοσοφίας. Ο Δημόκριτος ισχυρίζεται ότι υπάρχει μια αντικειμενική πραγματικότητα (φύση) των πραγμάτων που επηρεάζει τις αισθήσεις και είναι ανεξάρτητη από αυτές ενώ ο Πλάτωνας μιλάει για υποκειμενικές αντιλήψεις που δημιουργούνται από παθήματα της αίσθησης. Και αυτό το θέμα θα φωτιστεί αργότερα με αποσπάσματα σχετικά με τον Κανόνα του Δημόκριτου. Τόσο ο Επίκουρος όσο και ο Δημόκριτος πριν γράψουν τα καθαρά επιστημονικά-φιλοσοφικά τους βιβλία έγραφαν βιβλία Λογικής τα οποία καθόριζαν τι δεχόντουσταν ως αληθές και ως ψευδές και με βάση ποιά μεθοδολογία. Περιττό να αναφέρω ότι ούτε και αυτά τα βιβλία σωθήκαν. Μέσα σε αυτά τα βιβλία θα βρίσκαμε σίγουρα πρώιμες εμπειριστικές-θετικιστικές και αντιμεταφυσικές απόψεις.

Τέλος στο απόσπασμα 15.5 φαίνεται μια χαρισματική σύλληψη των ατομικών φιλοσόφων που θα επιβεβαιωθεί αργότερα και από αποσπάσματα του Επίκουρου. Η σύλληψη ότι “στο κενό όλα τα σώματα κινούνται με την ίδια ταχύτητα”, επιβεβαιώθηκε περίτρανα από την σύγχρονη επιστήμη, όμως όπως αφήνει να εννοηθεί ο Θεόφραστος, ο Δημόκριτος έφτασε σε μια σύλληψη με αναγωγές που έκανε με βάση το σχήμα των ατόμων αλλά και το γεγονός ότι αποτελούνται από την ίδια φύση.

Η ενιστική λοιπόν άποψη περί ενότητας της οντικής υλικής ουσίας και η θετικιστική, αντιμεταφυσική κατεύθυνση της σκέψης των ατομιστών φιλοσόφων τους έδωσαν την ευκαιρία να προβούν σε απίθανες για την εποχή τους επιστημονικές νοητικές συλλήψεις.

Permalink Leave a Comment

15: Επιλογή Αποσπασμάτων από το “Περί Αισθήσεων” του Θεόφραστου

August 6, 2007 at 3:47 pm (Uncategorized) ()

15.1: ΟΛΩΣ ΔΕ ΑΠΟΡΡΟΗΝ ΠΟΙΟΥΝΤΑ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΩΣΠΕΡ ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΤΙ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΠΩΣΙΝ ΠΟΙΕΙΝ;

 

15:1: Κοντολογίς, αφού ο ίδιος (ο Δημόκριτος) υποστηρίζει ότι από την εξωτερική μορφή εκπέμπεται μια απορροή, όπως γράφει στο έργο του ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ, σε τι χρειάζεται η αποτύπωση;

 

15.2: ΑΛΛ’ ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΕΜΦΑΣΙΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΙΕΙ [ΚΑΙ] ΤΟ ΦΩΣ ΩΣΠΕΡ {ΑΚΤΙΝΑ} ΕΠΙΦΕΡΩΝ ΕΠΙ ΤΗΝ ΟΨΙΝ, ΚΑΘΑΠΕΡ ΕΟΙΚΕ ΒΟΥΛΕΣΘΑΙ ΛΕΓΕΙΝ

 

15.2: Ίσως όμως να δημιουργεί την εικόνα ο ήλιος, φέρνοντας το φως στο μάτι σαν ακτίνα, όπως φαίνεται να εννοούσε ο Δημόκριτος.

 

15:3: ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ΜΕ ΟΥΝ ΟΥΧ ΟΜΟΙΩΣ ΛΕΓΕΙ ΠΕΡΙ ΠΑΝΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΜΕΝ ΤΟΙΣ ΜΕΓΕΘΕΣΙ, ΤΑ ΔΕ ΤΟΙΣ ΣΧΗΜΑΣΙΝ, ΕΝΙΑ ΔΕ ΤΑΞΗΙ ΚΑΙ ΘΕΣΗ ΔΙΟΡΙΖΕΙ.

 

15:3: Ο Δημόκριτος δεν μιλάει με την ίδια γλώσσα για όλα τα αισθητά, και ξεχωρίζει τα μεν από το μέγεθος τους, τα δε από το σχήμα τους, και κάποια άλλα από τη σειρά και τη θέση τους.

 

15.4: Ο ΜΕΝ ΓΑΡ ΠΑΘΗ ΠΟΙΩΝ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΚΑΘ’ ΑΥΤΑ ΔΙΟΡΙΖΕΙΝ ΤΗΝ ΦΥΣΙΝ. Ο ΔΕ ΚΑΘ’ ΑΥΤΑ ΠΟΙΩΝ ΤΑΙΣ ΟΥΣΙΑΙΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΑΠΟΔΙΔΩΣΙ.

 

15:4: Πράγματι ο Δημόκριτος που θεωρεί τα αισθητά παθήματα της αίσθησης, καθορίζει την υποκείμενη υπόσταση τους, ενώ ο Πλάτων που δέχεται μιαν υπόσταση των αισθητών καθ’ ευατήν, τα αποδίδει στα παθήματα της αίσθησης.

 

15.5: ΚΑΙΤΟΙ ΤΟ ΓΕ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΚΟΥΦΟΝ ΟΤΑΝ ΔΙΟΡΙΖΗΙ ΤΟΙΣ ΜΕΓΕΘΕΣΙΝ, ΑΝΑΓΚΗ ΤΑ ΑΠΛΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΕΧΕΙΝ ΟΡΜΗΝ ΤΗΣ ΦΟΡΑΣ, ΩΣΤΕ ΜΙΑ ΤΙΝΟΣ ΑΝ ΥΛΗΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ.

 

15.5: Επίσης, αν εξηγεί το βαρύ και το ελαφρό με βάση τα σχήματα, η αναγκαία συνέπεια είναι ότι όλα [τα σώματα] έχουν την ίδια αρχική ταχύτητα, που διέπει την κίνηση τους, πράγμα που θα σήμαινε ότι είναι φτιαγμένα από την ίδια ύλη κι έχουν την ίδια σύσταση.

Permalink Leave a Comment

Next page »